Pondal, Eduardo

Natural da comarca de Bergantiños, Eduardo Pondal nace no ano 1835, no seo dunha familia fidalga. É un dos grandes poetas do noso Rexurdimento, xunto con Rosalía de Castro e Curros Enríquez. Recibiu unha boa formación humanística e con poucos anos, pasa a vivir a Santiago de Compostela, onde estudará a carreira de Medicina. Asemade, involúcrase na vida política e cultural da capital galega e, xa en 1858, dáse a coñecer grazas á lectura que fai do seu primeiro poema en castelán, Brindis, no Banquete de Conxo. Influído por Murguía e outros autores da época, Pondal fundaba as orixes de Galicia no celtismo, de aí que nos círculos culturais aos que asistía fose coñecido coma O Bardo. Este tema abordouno de cheo en 1886 coa súa grande obra Queixumes dos pinos, escrita integramente en galego e reelaborada sobre a versión bilingüe Rumores de los pinos, publicada nove anos antes. A obra deste poeta bergantiñán é bastante breve, debido ao seu carácter perfeccionista e á súa obsesión por revisalo todo. Proba disto é que deixou varias obras sen publicar e algunhas delas sen rematar. Morreu aos 82 anos na cidade da Coruña e os seus restos foron soterrados no cemiterio de San Amaro. No ano 1965 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.