Artigos

A nossa taça por Cértima, Antonio de Ano III Número 11 (1922); p 1

Un punto de vista do nazonalismo por Cuevillas, Julio A Ano III Número 11 (1922); p 2-4

Cubismo por Castelao Ano III Número 11 (1922); p 4-9

Seición arqueolóxica : unha reutificación e un pequeno descobrimento por López Cuevillas, Florentino Ano III Número 11 (1922); p 9

Os netos de Cabral por Aguiar, Antonio de Souza Ano III Número 11 (1922); p 10

Archivo filolóxico e etnográfico de Galizia. Vocabulario dos cesteiros de Mondariz por Peinador, Enrique Ano III Número 11 (1922); p 12

Notas deportivas. Football por Castro González, Manuel de Ano III Número 11 (1922); p 13

Notas financieiras : o banco de desconto ''Pedro Romero y Hermanos'' por Noguerol Buján, Arturo Ano III Número 11 (1922); p 14-15

Os homes, os feitos, as verbas Ano III Número 11 (1922); p 15-20

Páxinas

Año III Número 11 - 26 junio 1922 - Copia dixital

Páxinas 2 de 28

Número publicación

Nós : boletín mensual da cultura galega : órgao da Sociedade Galega de Pubricacións "Nós": Ano III Número 11 - 26 xuño 1922

Descargas

Vai a descargar os ficheiros do grupo Nós : boletín mensual da cultura galega : órgao da Sociedade Galega de Pubricacións "Nós": Ano III Número 11 - 26 xuño 1922 en formato PDF (versión imprimible)

Seleccione para descargar:

O documento enteiro (28 páxinas)

Unha selección Dende a páxina ata

Descargar

O esquema METS é un estándar para a codificación descritiva, administrativa, estructura e de metadatos relativos a obxectos dentro dunha biblioteca dixital, expresados mediante a linguaxe de esquema XML do World Wide Web Consortium. O estándar mantense na Rede de Desenvolvemento e Oficina de Estándares MARC da Biblioteca do Congreso, e estase a desenvolver como unha iniciativa da Biblioteca Dixital da Federación.

Exportar

Ano III Número 11

Título	Nós : boletín mensual da cultura galega : órgao da Sociedade Galega de Pubricacións "Nós": Ano III Número 11 - 26 xuño 1922
Lingua	Gallego
Notas	Reprodución electrónica. Santiago de Compostela: Biblioteca de Galicia, 2009
Tipo de publicación	Publicacións seriadas

Formatos de descarga

Exportar

Descarga en formato Linked Open Data / EDM 5.2.8

Quen participou?

López Cuevillas, Florentino

1886 - 1958

Aguiar, Antonio de Souza

Cértima, Antonio de

Peinador, Enrique

Cuevillas, Julio A

- 1936

Castelao

1886 - 1950

Castro González, Manuel de

Noguerol Buján, Arturo

1880 - 1936

6b5a85a6-9a03-4e59-a2b4-2857c573b256

Que outros autores foron coetáneos?

De quen se fala nesta publicación?

Risco, Vicente

1884 - 1963

Teixeira de Pascoaes

d4aceb71-3fb0-4975-9ab5-4af83511f62b

En que outras publicacións participaron estes autores?

Que materias trata?

Prensa

Que lugares se mencionan?

Pontevedra
España
Ribadavia
Verín
Ourense
Lugo
Vigo
Marín
Galicia
Celanova
Arxentina
Ferrol

Exemplares físicos

Biblioteca de Galicia	Sinatura: Public. 5 — NOTAS: Anotacións manuscritas nalgunhas contracapas. Comprende: Ano III Número 11 - 26 xuño 1922 Versión PDF Formato ePub

Tanto a transcrición dos textos (OCR) como a identificación das entidades mostradas realizáronse mediante intelixencia artificial. O resultado pode conter erros acumulados en ambos os procesos; convén verificalo contra o facsímile orixinal. Máis información[aquí].

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/11571588.xml CUBI cubismo verba cubismo saíu por primeira vez dos beizos d' un membro do xurado no «Salon des Indépendants» do ano 1908, ollando un cadro de Braque. — «Encore de cubes! assez de cubisme!», dix' o membro do xurado, moqueándose da obra de Braque. A verba foi apañada por un periodista e logo espallada pol-o mundo gra- cias a Guillaume Apollinaire e ó pintor Henri Matisse. Se a verba data do 1908, o que se chama cubismo apareceu entre 1906 e 1907, e foi con obras de Braque e de Picasso. Logo apareceron Auguste Herbin, Fernand Léger, Jean Metzinger, Juan Gris, o escultor Henri Laurens, Le Fauconnier, Delaunay, Gleizes, L'Hote, etc. Compre que digamos algo de Braque e de Picasso, por seren os pais do cubismo e xa por- que a teoría apareceu despois da obra. George Braque O milagre eisixido por Benedetto Croce, foi, pol-o visto, supétamente realizado na obra de Braque, na que a inspiración e a eispresión non son máis que unha soya forma de todo aconteci- mento sensibel. (1) Cubisme et Tradition, par Leonce Rosenberg.— Paris, 1920. (2) Braque, par Maurice Raynal.— Editions de Valori plastici.— Roma. NOS Pero solo cando a educación do pobo chegue a despertar a sua concencia colectiva, po- derase redautar a nova constitución e inaugurar a nova era. Do vigor e da forza das nacionalidádes e dos sindicatos, do concepto que teñan da sua persoalidá, e dos deberes que lle impoñen a solidaridade e a liberdade humans, depende cicáis o prósimo porvir dos pobos. Julio A. CUEVILLAS Mayo 1922. A «E' certo que a pintura, coma todalas artes plásticas, non ten un fondo propio que a distinga intrinsecamente da poesía»; mais é preciso que denantes de ollar n-un pintor as suas calidades de poeta, músico, etc., ollemos as suas calidades de pintor, pois como dí Maurice Denis (que non é cubista): «Compre que denantes de ser un cabalo, unha muller en coira, ou unha anécdota calquera, un cadro sexa esencial- mente unha superficie chan recuberta de córes n-un certo orden arranxados». Ademáis, «donar un fin ó arte é sometelo á proba do gusto uni- versal, e velahí como xurde a vulgaridade dos me- deos empregados». A obra de Braque é un ouxeto creado pol-a forza da emoción que lle don nascimento, é o froito d'una emoción creada sin ouxeto nin fin, nin vontade de facela, é, ó mesmo tempo, un fenómeno que non se rela- ciona con nada máis que co' a sua propia sensi- bilidade. Com'un frade pechado na sua celda crea con amor as suas obras pr'a meirande gloria da sua sensibilidade, podendo decir que n-il a inspiración e a eispresión son simultáneas. Posibel é que na obra de Braque aparezan o ambiente, a hora, a raza; mais será coma un neno que con semellanzas maternas e pater- naes garda unha fisonomía de seu, constituindo un terceiro ouxeto. Tamén as verbas teñen unha fisonomía de seu, anque non sexan máis que partes do lin- guaxe; mais as verbas teñen unha eisistencia especial «nol-as fai gorentar como emanacións visibles das necesidades que as causaron». As verbas son ouxetos que se poden engader a ou- tros sen perdel-a sua fisonomía nin o seu orixen propio. Unha obra de Braque é coma unha verba.

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715821.xml NOS dera topar puntos de contauto con Poe, Meredith, Maeterlinck e outros, está a nosa ademiración. Iste raro amor ó pantasma vivo; a ledicia dos tipos tenebrosos feitos de mistéreos e de brétemas; a concepción das almas escuras e pensadoras abocadas a un abismo impenetrábel teñen o rubor sentimental do espírito forte do grande Edgar Poe. Pra calquer intelixencia farrapenta, feita de resíduos d’outras intelixencias, que teñen coma máisimo ereto de xuicio a realidade d’un impuro siloxismo lógico, ista tendencia s’é nobre indicalles unha marcada influencia de Poe. Eu, somentes quero ver unha fraternidade ancestral que a despeito do tempo únese co vencello d’unha mesma inspiración. O misticismo eraro e ben definido que rezuma da sua y-alma espallada e contida entodal-as almas que viven nas follas do libro é como un tenro piar de paxaros nunha fronda piñeirosa alumeada por un eraro luar. E todo iste misticismo tan seu, tan de raza, non llo debe a ninguén. Certamente que Maeterlinck foi un grande místico... pro anque moitas casas están feitas de pedra non teñen todas un mesmo dono. O Bailado é o mesmo Teixeira tratado n-unha intimidade de visita. N-un prólogo cheo de poéticas mentiras, peneiradas nas imaxes das cousas irreais olladas c’unha intención de filósofo vai deixando a sua y-alma belamente dormida n-un sono de fantasmas. E na febre quenturenta do seu sono lémbrase doidamentes dos risos agudos e feridores das calaveras peladas que danzan no sepulcro un beilado de meigas. Como si fora un leit-motir de toda sua vida por tod’a obra corre com’unha nave sentimental de Saudade, é ten perdurado d’iste sentimento a continua preocupación de sua vida. “Para min foi tudo—esquive—a hora em que a Saudade se me introduziu no coração. E nunca mais me abandonou. Foi n’uma tarde da minha infância, velhinha tarde com os doirados já escuros, como o antigo altar de Nossa Senhora na egreja de minha freguesia. N-essa tarde, intimamente deslumbrado não sei porque tristeza, eu apareci na verdade sobre a Terra.” Unhas miúdas esfolas de sentimentalismo deleitosamente o ermo frio e seco da sua y-alma. Libro aberto é unha tempestade de cheirumes que rescenden das pechas redomas onde garda as almas qu’amostra c’unha ledicia de alquimista medieval. Acochado na praia dos sentidos escolta os berros dos paxaros enlouquecidos, fúnebres coma panos de cemitério, tristes coma noites desceadas que lle veñen a cantar as cantigas deloridas das almas inquietas. E sábelle entregar de tal xeito, ás cousas astrautas unha y-alma tan estranha, que ó sentilos vivir tan vagamentes, se dixera que as rodean as tenebras bretemosas d’un sono de opio. Na feira dos valores absolutos, iste novo libro do mestre é a rotunda afirmación do seu espírito que se amostra erguido com’unha bela Walkyria que baixase d’un ceo de plomo envolta n-un pouco de fume, cantando un valente jo-to-ho. CONTOS BÁRBAROS por A. Pereira Cardoso. Adiántase xa o autor a decirnos qu’iste é o primeiro libro qu’esquive en prosa. Ten publicado outro nomeado Almas, en verso, que tivo un franco éxito de librería. Contos Bárbaros, como xa o nome o indica, é unha pequena colección de contos curtos, é precisamente esta pouca extensión defendida e impossibilita o desenrolo d’unha trama que lle podería dar a categoría de conto. Cecais conviríalle millor a designanza de “bocetos” de contos. A tía Leandra—fanse notar polo estilo marcadamente rococó en qu’están escritos, e as demasiadas descrições qu’abafan ó libro teñen un senso acentuadamente notarial. En Lama, Un legado, sintese craramente a influencia perniciosa de Zola, e iste realismo demodé cando non vai ben asentado n’unha Fisioloxía experimental perxudica grandemente. Os estados patolóxicos dos personaxes desenrolanse arbitrariamente, e o final do conto é inesperado e irracional segundo a escola realista á que se xungue. Non embargantes, pol-a soltura da frase e por moitos anacos de cousas boas que s’atopan espalladas en Contos Bárbaros é diño de ser lido. MVSA PAGÁ por Tomás da Fonseca. Valentemente, coa nobre franqueza d’un home despreocupado, enche unhas cantas folliñas do prólogo c’unha apoloxía do Artista e da Beleza. Inda que doutrinariamente desentimos radicalmente as afirmacións un pouco demasiado ouxetivas que Tomás Fonseca espalla c’unha franqueza d’apóstol, é mais d’apóstol convencido, temos que decrarar en xusticia que sentimos unha fonda simpatía por iste atrevemento d’encoiro espiritual tan pouco común n-istes tempos d’entroido en que todo artista ispese c’un traxe d’época pr’assistir onha xunta de tolos “snobistas”.

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/11571589.xml NOS Pablo Picasso (1) Picasso sigue evolucionando: ten unha extraordinaria virtuosidade; il ifiora todo e asimila todo: é o tout savoir sans avoir appris. A y-alma de Picasso progresa acito sin ningún fin determinado, deixando facer ó fado sin chamar por il. Picasso cheg’a Paris moi xoven e debuta c’unha eisposición na casa Vollard, no ano 1901, imitando a Steinlen. De Steinlen pasou a Lautrec, e n-iste segundo período apareceu a fauna de clowns, arlequins, sempre máis divertidos de que significativos. Despois d’un viaxe por Hespaña, volveu cargado de retratos e de fotografías dos «inauditos» cadros do Greco e baixo a influencia d’iste mestre inaugura o período azul; é o período das parexas famintas diante d’un vaso d’axenxo. Dispois aparece o período roxo onde o seu virtuosismo ensaya o imposible, e n-iste mesmo intre foi cando Picasso caendo sobor d’unha escultura negra lanzouse a imitación do arte exótico de Africa e de Oceanía; os cadrados, os cubos, os triángulos, fóronlle revelados por aquela estranha escultura africana. Il ifiora de todo a xeometría; pero máis forte que Pascal, asimil-a toda inteira, e ó seguinte día inaugura o período negro. Os amateurs ficam encorados pol-a sorpresa, e denantes de volveren en sí, Picasso céiballes o período cubista... Agora Picasso imita a Ingres. ¡Home interesante! Picasso refusa o sentido común, deixándose guiar pol-o xenio do ausurdo, e acito a súa conciencia asiste a debates antre iste xenio e o Anxo da Verdade. Un pouco escéatico tén, non obstante, desacougos e desexos de coñecemento que o empurran a camiñar por carreiros diferentes, e non por curiosidade, nin por «dilettantismos», senón por instinto. Dixérase que dentro d’il rifan a súa educación co’a sua natureza: a forza do verdadeiro respeta as debilidades do ausurdo, e cicais pol-a debilidade da súa intelixencia desacougada e perspicaz perdeu dende fai tempo a fe absoluta nos dogmas sempiternos do arte. Mais il tén saudades e a sua y-alma aínda bastante relixosa chora a perda d’isa fe que garda ali no fondo do corazón com’as lembranzas da sua crianza, por iñorar a proba do escepticismo absoluto. O fondo da y-alma de Picasso está formado pol-a incertidume e iso é xustamente o alimento da sua imaxinación, a causa principal do renovamento cuase cuotidiano da sua obra. Catro verbas a xeito de introdución Non se pode aínda dar unha definición do cubismo que evoluciona sempre e de tal maneira, que hoxe a verba cubismo é un alcume nada máis. Nós imos simplemente a espoñer de boa fe canto pudemos zugar ou apañar nos alleos, esquecéndonos de cantas ideas tivésemos deprendidas, pra dar con iso meirande sensación d’un convencimento que... aínda non temos. Todo canto poidamos dicir é xa ben coñecido por todol-os catadores de arte na Europa; mais eiquí será descoñecido pol-os espritos serodios, ou mal coñecido por ises avanzados que nos fan lembrar os xogadores de trinta e unha que sempre fan trinta e dúas. Xa non é novedade ningunha dicir que o mundo volve á Idade-Media anque sexa coa experiencia do camiño andado, e menos novedade é aínda dicir que os artistas novos teñen os ollos voltados car’as épocas exipcia e medieval. Pols ben; n-iste intre histórico estamos convivindo n-unha mesma Sociedade homes d’ épocas ben diferentes. Sempre houbo dúas forzas: a da conservación e a da acción, podendo dicir mellor aínda y-empregando unha comparación fisiolóxica, que pra mantel-o equilibrio compren dúas forzas: a do nervio simpático e a do nervio frénico. Mais agora non se trata d’ises dous bandos en qu’está normalmente dividida a humanidade, senón d’un desequilibrio que xurde d’un arredamento de séculos antre os espritos serodios do novecentos e os espritos primarios ou primitivos d’unha nova época qu’está groindo xa. «Non se trata de reconstruír unha grande época senón de construír outra equivalente», di Léonce Rosenberg (1) e dí mol ben, pois o paso atrás non é mais que pra tomar pulo. Os que miden a importancia do arte segundo os modelos clásicos, pra refusar canto s’afaste das suas tabuas de valores, ben poden distinguir ises tres períodos chamados de orixe, de desenvolto e de decadencia; mais, como di Théo van Doesburg (2) toda forma de arte resulta necesariamente do espírito do seu tempo, e debe ser comprendida no espírito do tempo que a produceu. O derradeiro autor citado distingue tres momentos de creación: clásico, barroco e moderno, e defíneos d’iste xeito: «Todo arte, de calquera (1) Les matires de Cubisme, Pablo Picasso, par Maurice Raynal (Paris), o Cubistes, Futuristes, Fauvistes, par Gustave Coquiot (Paris, 1914). (2) Classicisme-Européen-Modern, Edicions de Sikkel-Anvers, e Paris, (1921).

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715813.xml NOS nifestacións máis que nas épocas de decadencia. Pr' o mellor equilibrio e o meirande brilo da beleza debe atoparse en toda representación de arte unha comparanza, unha confrontación antr' o que suministrou o esprito e o que suministraron os sentidos. Y-é da eleición d'istas dúas fontes que xurdirá a emoción artís.ica ou poética baixo a forma d'unha eisaxeración que será o lirismo. Compre donar a ista eisaxe- ración a xusta medida que nós preconizamos; pero iso é o segredo do xenio. Tende presente que o Cubismo non é máis que un ensayo de notación nova susceptible de perfeucionamento e que non ten máis ouxeto que propoñer ó eisamen de vosa sensibilidade conxuntos novos d'elementos de ouxetos ben coñecidos e iso gracias á medios elexidos da maneira mals corda e mais tradicional. CASTELAO SEICIÓN ARQUEOLOXICA UNHA REUTIFICACION E UN PEQUENO DESCOBRIMENTO D. Manuel Murguía no tomo 2 da sua Historia de Galicia, ó ocuparse do problema do emprazamento de Cinnania, a heróica vila galega tan gabada por Valerio Máximo, fai referencia a unha afirmación do P. Sotelo, asegún o cual, non lexos da aldea de San Martin d'Aranxo, no municipio de Lous, existe un lugar chamado Cinnania, onde s'alcontran restos de fortes murallas feitas de pedra, ladrillos e cal indistintamente. A ser certas as afirmacións do citado historiador, crar' está que o problema da localización da cibdade que tan enérxicamente soupo resistir as lexións de Décimo Junio Bruto, estaría case resolta, mais desgraciadamente, os feitos son outros, e pol-o que pudemos averiguar non foi n-ise lado do pintoresco val de Salas onde s'asenton a valente Cinnania, pois desexando comprobar por nós punto de tanto intrés, puxemos á fala con persoas tan cultas e coñecedoras d'aquelas terras coma os Sres. Durán e Lorenzo, e da sua boca escoitamos qu'en todo aquil contorno non hai lugar que se chame Cinnania, nin monte que conserve restos de fortificacións nin de murallas. Desiñáronos somentes coma lugar apropiado pra satisfacel-a nosa curiosidade arqueolóxica, unha colina coñecida no pais pol-o Castelo, outeiro de pouca cota, e de ladeiras moi pinas, coberta deic'a mitade por un piñeiral e rematada por un amontonamento de hirtos penedos. Un d'illes que perto do cume avanza facendo unha especie d' ancha cornisa, aparece escavado interiormente, en forma de cono truncado, medindo a escavación catro metros e medio na parte inferior e tres na superior, que forma a boca, por unha fondura de cinco metros. O nivel do fondo de tan orixinal vasixa vese unha fura que atravesa a parede esterior do penedo, e que debe servir á maneira de tubo de desague. Vese craramente que semellante obra que debeu requerir bastante tempo, serviu a maneira de cisterna ou reservorio d'auga pra xentes que poideran ter que resestir n-aquiles lugares as penalidás d' unha longa incomunicación, pero no nos sería tan sinxelo o descubrir que poideran ser estas xentes, si apegados na parte interior da dita cisterna non houbéramos atopado moitos vestixios do cemento felto de cal e polvo de tellas tan característico das obras hidráulicas dos romanos. Xunto iste dato co nome de Castelo que leva o monte, que domina un longo anaco da vía militar d' Astorga a Braga entre as mansións Aquis Querquernís e Aquis Originis, fainos supor que alí deben eisistir un pequeno presidio encarregado da vixilancia da dita vía e pra yo servicio debeuse construír o reservorio, que pol-a sua orixinalidade consideramos dino de ser coñecido pol-os nosos leutores. As escavacións no castro a Cibdade O temporal de chuvia e neve que durante o mes d' Abril reinou na nosa provincia, impediunos casi por completo proseguir os nosos estudos en col d' iste intresante castro. Non embargante, nos poucos días que n-ll se puido traballar puxéronse ó descuberto dous fondos d'habitación de forma retangular e fixéronse esporacións que nos permiten asegurar confirmadas as suposicids que aventurábamos no noso artigo publicado no núm. 10 d'ista revista: que o dito castro acolleu tras seus muros unha poboación estable que alí edificou as suas moradas. Así mesmo unha mais detida inspección das obras de fortificación, fíxonos ver que o primeiro resalte da terra, que na nosa primeira visita tomamos pol-a contra-escarpa do foso, encerraba os cimentos d'un muro tan forte e ben construído como esontros dos que falamos no número 10 d'ista revista. Florentino L. Cuevillas

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715824.xml 20 coma il dí... Poido atopar unha razón mais fonda—esto sen qu'eu lle tire a Taine, non xa unha miga, senón á moita razón que ten—poido atopar unha razón mals fonda: o lirismo está no noso sangue celta». No artigo de qu' hoxe damos conta, decídese ó fin y-ó cabo por Taine pr esprical-as difrencias da y-alma galego-portaguesa e a y-alma castelán. Acollerse a Taine, é, pol-o menos porse en razón. Ora, hai dúas cousas importantes pra nós no artigo de Ramiro de Maeztu no Hermes d' Abril: unha esta confesión sinxela: «el genio portugués fecunda nuestro espíritu con dos grandes novelas de caballerías: el Amadís de Gaula, de Lobeira y el Palmerín de Inglaterra, de Francisco de Morais, y con la primera de las novelas pastoriles, la Diana de Jorge de Montemor... Claro está que a la fecundación portuguesa no tarda en responder la creación castellana y así puede decirse que el Quijote es la respuesta realista que dá Castilla tanto a los libros de caballería como a la novela pastoril». Eiquí vése ben a oposición do espírito castelán ó noso espírito. Outra é a tradución que fai d'aquela cántiga tan citada por Teixeira de Pascoaes: Chamácheme tua vida E tua alma quero ser, A vida acaba com a morte E a alma não pode morrer. que Maeztu desvaloriza e anula coma poesía n-esta forma: Me llamaste vida tuya y yo tu alma a ser aspiro, la vida acaba en la muerte y el alma sigue camino. O que nos amostra a radical difrencia das dúas língoas. No mesmo número: La Estética de Maragall por Joan Estelrich.— Vicente Risco. HESPERIA, revista teosófica y poligráfica, Madrid. O eruditísimo y-orixinal polígrafo Dr. Roso de Luna, que tanto leva feito pra popularizar na Hespaña as doutrinas de H. P. Blavatsky, e pra investigar e revelar os siñaes desperdiga dos do ocultismo ibérico, pubrica agora esta intresante revista, na que vai insertando os seus traballos derradeiros. Dos números pubricados debemos siñalar os notabres artigos titu lados: El Culto ofítico en España, de Fernándo de la Quadra Salcedo; Simbología ophita, por Joan de Morales; La Peña Tu de Asturias y los Postatlantes ibéricos, e os estudos de Roso de Luna sobr Mil e Unha Noites. EL EBRO. A revista da mocedade aragonesista aumentou o seu formato e millorou a sua presentación. Coma de cote, debemos notar n-ela a densidade da sua doutrina política, ben documentada, a sua firme e seria orientación e a valentía conque espón o seu ideal. Por certo que hai eli quen quer recabar pra Aragón a leenda do San Graal, empeño no que o fondo senso estórico dos aragoneses non leva camiño de trunfar. (Véxase: El Santo Grial y San Juan de la Peña, no número de Febreiro, 1922). BOLETIN DE LA SOCIEDAD CASTELLONENSE DE CULTURA. Ista revista trai de cote traballos estóricos, filolóxicos e folklóricos referentes á rexón castellonense, desenvolvendo un labore verdadeiramente construtivo, dos que tan precisos son no noso tempo. Imp. de La Regió

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715819.xml NOS sitos e nas contas correntes depende da sua natureza económico-xurídica, é decir, de que o depósito sexa regular ou irregular: como no depósito regular o depositario está obrigado a conservar e restituir os ouxetos recibidos, o natural é que o depositante retribuya o servizo ó depositario (arts. 62, 56 e 57 do Regramento do Banco de España); como no depósito irregular o que se deposita é unicamente a cantidade, non cada unha das moedas, cuyo señorío adquire o depositario, podendo servirse d'elas nos seus negocios habituais que non impriquen azar (art. 418 do Código de Comercio da zona española de Marruecos e arts. 180 e 182 do Código de Comercio da península) con tal de ter á disposición do depositante, en calquer momento que o desee, o todo ou parte da cantidade depositada, o corrente nos usos mercantiles de total-as prazas é que o depositante non pague retribución algunha ó depositario e perciba intereses (art. 48 e 65 do Regramento do Banco d' España e art. 2.º do Regramento da Caixa de Depósitos do 22 de Setiembre do 1904) cuya percepción implica de derecho a renuncia tácita, por parte do depositante, o derecho que lle dá o art. 1770 do Código civil. A percepción d'intereses no depósito non altera, pois, a sua natureza xurídica (art. 1760 do Código civil) con arreglo á nossa lexislaceón cóbreos o depositario (art. 34 do Código de Comercio) ou percíbaos o depositante (Real Orden do 22 d'Agosto do 1862, Gaceta do 23; art. 65 do Regramento do Banco d' España do 5 de Xaneiro de 1901 e art. 2.º do Regramento da Caixa de Depósitos do 22 de Setiembre do 1904, e sentencia do 7 de Febreiro do 1891, Gaceta do 27 de Marzo), pois do contrário os depósitos a que fan referencia os arts. 55, 56 e 76 do citado Regramento do Banco d' España serían tratos de locación de servicios. Tampouco afecta á natureza xurídica do depósito o que os Bancos de desconto podan dispor do diñeiro depositado n-iles nas operacións a que se dedique que non sexan de azar; o depositante somentes deposita a cantidade, non cada unha das moedas; non se trata da facultade espresa a que fan referencia os arts. 809 do Código de Comercio, 1767 do Código civil, porque trátase d' unha facultade limitada pol-a obriga de ter os fondos dos depósitos e contas correntes á disposición dos depositantes e conta correntes impofientes e ter na caixa a coarta parte pol-o menos en diñeiro do seu importe, e que non excedan do importe da reserva metálica e dos valores en carteira realizabres no prazo máximo de 90 días, e de publicar no prazo legal o estado da súa situación. Ademais, o art. 310 do Código de Comercio dí que os depósitos feitos nos Bancos rexiranse pol-os arts. 180 e 182 do mesmo, e d'iles resulta manifesta a facultade dos Bancos de dispor do diñeiro dos depósitos e contas correntes, sin que en ningún caso nin por ningún motivo a natureza xurídica do trato do depósito sufra alteración. Arturo NOGUEROL OS HOMES, OS FEITOS, AS VERBAS PHILEAS LEBESGUE O nóso ilustre colaborador vai recibir unha outa proba d'ademiración e doamor quelle teñen os seus paisanos. Respondendo ó chamamento do boletín La République de l'Oise, estase facendo unha antoloxía d' as mais representativas páxinas do grande esquirtor d'os agros de Beauvais. N-as letras francesas é Phileas Lebesgue un espírito orixinal de fondas raices na sua terra, e dempoixa comprennon d' as terras alleas. Preto do cosmopolitismo de Paris, soupo beber n-as augas eternas do seu corrancho nadal, na alma do seu país labrego, un dos que forman o curazón da vella Francia. ¡Terra de bendición, doirada de fartas sembraduras, rendecente de lameiros, espellante de doces riveiras, dominada pol-as lanzales oxivas da catedral de Beauvais! Labrego il mesmo, coltivando n-un sentido patriarcal seu eido herdado, sinte unha cordial hirmandá por todal-as abrentes rexionalistas e nazonalistas d' os tempos novos. Ama a Galiza, comulga con nosco no mesmo altar d'idealidade. A obra iniciada pol-o boletín departamental de l'Oise é necesaria, dada a variedade na produción literarea de Lebesgue e a rareza de moitos d' os seus libros. O poeta de Buisson Ardent e de Servitudes, o dramaturgo do Mystère de Jeanne-Hachette, o novelista de L' Ame du Destin, de Pèlerinage e moitas mais, o prodixioso

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715820.xml 16 intérprete d'os mais varios folklores. o agudo teorizante gramatical e estético, tén en NOS e nos seus leutores unha fonda simpatía. Agradescemos a comunicación mandada por La République de l'Oise, faguendo nósa a propaganda pr' a mór da antoloxía que se prepara. Pregamos ós nosos leutores pra que se suscriban a esta obra na nosa Adeministración. Ofrecémoslle a mais d'un incomparabel libro unha ocasión de dar proba d'afeuto e gratitude a iste grande amigo de Galiza, Phileas Lebesgue. TEATRO GALEGO TREBÓN, por ARMANDO COTARELO VALLEDOR. O ilustre catedrático de Santiago fixo representar en Santiago e mais na Cruña, con moitísimo aprauso, esta farsada, que foi un dos mais sonados trunfos do noso teatro nazonal. Trebón, que ten unha fabulación sinxela, ben desenvolta, aínda con certos recursos simbolistas axeitados e aproveitados con boa man, non delxa de ter imitanza con algunhas obras do moderno teatro rural portugués, com' de Calros Selvagem, e c' Os Lobos de Correia d'Oliveira e Lage. Ora, qu' é unha obra na que todo se resolve bén: o trebón pasa, e volve a rayola do sol... As persoas ténse de pé, e hainos tan ben seguidos com' o petrucio Cibrán e o Tralo, a medio simbólica Tía Suriña, a Sabela, figuras qu' encarnan a tradición, por mais que niste punto, á intención do autor amóstrase un pouco indecisa. É un cadro de vida patriarcal e pura, onde un home a quen o vicio y-o crime levaran lonxe da aldea, volve d' intruso, traguendo un trebón de traxedia; mais ó cabo, vése il tamén conquistado pola aura de bondade dos qu'il dañou. Trebón está escrito no galego rico e nobre d'un mestre da fula. Na escea, o estilo y-a lingoa téñen ademais unha rara musicalidade qu' encantou ás xentes, e que é unha boa proba da superioridade da lingoa galega. ALÉN, por Jaime QUENTANILLA Pol-o d' agora, tendo en conta a educación do noso púbrico, viciado pol-o decadente teatro castelán e por traducións do mais ruin que s'escribe no estranxeiro, que é o que nos tran as compañías que por eiquí veñen, o Alén do Quintanilla terá que ficar coma teatro pra ler... É unha peza de teatro estático, d'aución puramente interior, na que non pasa nada, na que os persoaxes caxeque non se moven, caxeque apenas falan, porque n-ela si que o autor—apesares de ser fl un mestre da oratoria—conseguiu retorcerlle o pescozo á elocuencia, de sorte que non hai na obra nin parrafadas, nin sentenças campanudas, nin tan xiquera os preciosismos un pouco rebuscados que puxo en Donostia. Alén é un drama nas almas, un drama no silencio. É unha estoria verdadeira, que pasou aló en Nova-York antre persoas d'outras patrias, interpretada e sentida asegún as normas da y-alma galega. É un dos moitos méritos que tén a obra do Quintanilla, que é unha das mais serias e barudas mentalidades da nova Galiza. MAI DE MOITOS e TRATO A CEGAS, por E. CHARLÓN e M. HERMIDA. Estas dúas peziñas foron xa aplausadas moitas veces pol-o púbrico. Son das típicas do noso teatro costumbrista, con todo o bondoso humorismo da nosa raza, vena qu' endexamais se pode esgotare, namentral o pobo galego exista. Os autores Euxenio Charlón e Manoel Hermida, son dous obreiros, rapaces despertos e intelixentes, nobres almas cheas d'enxe, qu' iles mesmos representan ás suas obras, xuntando o seu talento de cómicos ó seu talento d' escritores. Lles perpetuan no noso tempo o tipo grorioso do obreiro-artista, do tempo dos Mestres Cantores. Benia nosa Terra qu' aínda ten homes así... LIBROS O BAILADO por TEIXEIRA DE PASCOAES. Bén coñecida é a persoalidade de Teixeira de Pascoaes. Dende que a revista NÓS saíu ó púbrico xa levamos dito moito d'el. Pro non-o dixemos todo. A meirande parte dos artistas autuas acábanse cando se defiñen, e o pouco intrés que saben espertar no leitor atúase baixo unha capa d' indifrencia ó ver a autitude forzada en que se poñen. Dixérase que adoutan unha postura teatral pr'a representación d'unha farsa. Teixeira non encadra no marco d' ista crás. Amóstrase en O Bailado «unha nova forza de beleza e d'intrés, e sabe casar d'un xeito tan maxistral o outo lirismo da sua poesía sem pre nova e saudosa co'a filosofía simbolista que adiquire n-iste poema en prosa un concento de derradeiro creacionista. Non queremos xunguilo a ningunha escola. Por riba da nosa intelixencia que cecais lle poir.

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/11571587.xml NOS de conservar sua infruencia e de asegurarse medios económicos que perpetúen a sua dominación, que de precurar o progreso dos intereses coletivos, y-entón sin un perigro común que una a todos ante o inimigo, como os cavalos do apólogo ante os leões, sin un fin por todos aceitado e a que todos concorram, a sociedade volve á sua situação natural e surxen os nacionalismos, os sindicatos, todas as organizações, que a xeografía, a raza e a división do trabalho enxendran, toda a variedade de formas que a vida reviste e todol-os santos egoísmos em que o patriotismo se acocha cando o Governo, em vez de fomentalo cos seus acertos, tén a desdicha de combatilo cos seus erros. Si o Estado, a organização política, perdeu por culpa da sua manifestação exterior, o Governo, seu creto e seu prestígio no exterior, si deixa emprender guerras, que non parecem ter outro auxeto que debilitar o pobo pra mellor dominá-lo, si compromete o porvir con gastos que os recursos ordinários non poden suportar, si fomenta a acumulação da riqueza en poucas mãos e non cuida da sua xusta distribuição, si lexos de harmonizar os interesses opostos de nações e grupos, complácese en polos em luta aberta, si en unha palabra non governa pra todos e si pra us poucos, o sentimento patriótico debilita-se e si non chega a extinguir-se, é porque o instinto de conservação fai que se refuxie nas agrupacións naturais, nação ou sindicato. E este caso chegado, tratar de destruir as unhas ou os outros é atentar á vida das novas células sociais e fazer impossível, ou polo menos moi difícil, a reconstituição do organismo político por excelencia, o estado nacional base do estado humano qu’ é o mais grande ideal a que podem aspirar os homens. E tense chegado a esta situação porque a maioria dos povos, unha vez constituído o Governo, deixaron de autuar como cidadãos e todo o agardaron d'aquí. Creron ter prevenidos todol-os perigos co Parlamento 6 encomendarlle, entre outros, o dever de fiscalizar o Governo, y-en efeito este elixe ó seu gusto os deputados os quais están a mercê do Governo. Una plutocracia cobizosa rixe entre bastidores a maquinaria política e de feito exerce o poder sin responsabilidade nenhuma. Ela fai aprobar as leis fiscas cando lle convén, ela impón arancés e monopólios, a ela obedecen cegamente ministros e parlamentos. A guerra é a paz, os tratados de comércio, as relações internacionais, a alza e a baixa dos câmbios, o valor dos sinais monetários, tudo depende do seu capricho e do seu interesse. Pra mal contentar a crase media auméntanse constantemente serviços públicos que nenhuma utilidade prestam, e de día en día as burocracias medran e medran como plantas vivaces e parasitárias que absorvem sin producir nada cantidades enormes dos presupostos, elevando fabulosamente as xa intoleráveis dívidas que pesan sobre as costas dos estados. Tod’ o mundo reconhece que non se pode seguir así, que xa se precisa facer un alto no caminho da ruína, e que a sociedade inteira pida contas ós seus mandatários do uso que fixeron dos seus poderes, e polo de pronto xa se nota a tendencia a restrinxilos e a non deixar has mans dos Governos moitas funções que viñeron desempeñando con grave dano dos governados. E cousa moi descansada, redantar unha constituição, crear un Governo e botarse a dormir, agardando que esa especie de providência que temos feito co'as nosas próprias mãos a todas as necessidades coletivas, pero xa vimos onde leva esa deixación de funções. Pr' os biólogos a morte individual non é mais que unha desagregação da matéria. Pr'o político, esta desagregação das funções do Governo que a necessidade impón é tamén a morte da atual organização. E verdadeiramente morre por abuso de funções, por falta de ideal coletivo, por non representar as modernas sociedades e por non ter a capacidade técnica indispensável, nin a força de opinião necessária pra cordinar os interesses de nações e grupos e pra defender a sua liberdade e independência. Os Governos posteriores á revolução francesa, apoiabanse em pessoas individuais, os conflitos que tiñan que resolver eran entre indivíduos; antes da gran guerra e hoxe ainda con mor vigor a causa das razões tan lixeiramente espostas, teñen surxido á vida as pequenas nações, verdadeiras pessoas jurídicas nas cuás radica de presente unha gran força política e-económica da cual ningún Governo debe prescindir si non polo contrário reconocer como existente tal força e procurar recibir d'ela tod’o poder moral, legal e material necesarios pr’ o seu desenvolvimento. Fai falla polo tanto nos críticos momentos autuás unha nova regra jurídica que regule as relações das nações particulares que conviven dentro de cada estado, e tamén dos diferentes grupos formados pol-as comunidades de trabalho. Pra conseguilo, entrar de cheo n-un período constituinte, pois pra que semellante revolução sexa eficaz desde os primeiros momentos terá que ser incruenta, e pra logralo é preciso que o pobo chegue a se ro está, que é de necessidá

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/11571582.xml NOS BOLETÍN MENSUAL DA CULTURA GALEGA, ÓRGÃO DA SOCIEDADE "NÓS" DIREITOR: Vicente Risco REDAUTOR-XEPE: Xavier Prado (Lameiro) SEGREDARIO DA REDAUCION: Xulio Gallego REDAUTORES: Ramón Cabanillas, Alfonso R. Castelao, Antón Losada Diéguez, Ramón Otero Pedrayo, Florentino L. Cuevillas, Leuter González Salgado COLABORADORES: Teixeira de Pascoaes, Johan Viqueira, Philéas Lebesgue, Leonardo Rodríguez, Antón Villar Ponte, Wenceslao Fernández Flórez, Xaime Quintanilla, Antón Noriega Varela, Gonzalo Abente, Manoel Banet Fontela, Lois Peña Novo, Eladio Rodríguez González, Ernesto Rivera, Marqués de Figueroa, Antón Palacios, Leonardo Coimbra, Amador Villar, Alvaro Cebreiro Alexandre de Córdova, J. Cervaens Rodrigues, Xulio A. Cuevillas, Victoriano Taibo, Xulio Prieto, Xosé Fernández Martínez, Farruco Lamas, etc., etc. XERENTE: Arturo Noguerol SUB-XERENTE: Alfonso V. Monxardín REDUCIÓN Y-ADEMINISTRACIÓN Padre Feixóo, 12 ABONAMENTO Doce números, na Península.... 6 ptas. Na Arxentina.................... 6 pesos En Cuba........................ 3 dólares Números atrasados 1 ptas. Número sóto, 60 cts. Iste boletín non publica mais orixinais que os que foran directamente solicitados pola Dirección.—Tampouco se fai solidario das ideas n-elas emitidas, non sendo dos que por non iren firmados, enténdense que son da Redaución. SUMARIO A nossa Taga, por ANTONIO DE CERTINA CUNHA BARROS. Un punto de vista do Nacionalismo, por JULIO A. CUEVILLAS. Cubismo, por CASTELAO. Seición Arqueolóxica, por FLORENTINO L. CUEVILLAS. Os netos de Cabral, por SOUZA AGUIAR. Anxelus, por LUIS HUIO. Archivo filolóxico e etnográfico de Galiza, por E. PEINADOR LINES. Notas deportivas, por HANDICAP. Notas financeiras, por ARTURO NOGUEROL. Os homes, os feitos, as verbas, pola REDAUCION.

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715822.xml 18 Herdeiro direito d'un Virxilio novecentista soupo afogar antr’ os seus brazos fortes de gladiador ás musas pálidas e decadentes que fuxiron desfeltas n-unha caneira de meigas de Aquelarre; e abroquelado tras o penedo esbraneachado das mentiras piadosas d'un Olimpo esfarelado, non quer sentir o férreo picacho da ETERNA idealidade que vai desparedando os pazos marmóreos das antigas divindades. Eu non sei por onde, eu non sei de qué, sinto tamén esa incompatibilidade psicolóxica dos poetas acogullados coma repolos pechos que foran moi regados coa rega fabulosa d’unha auga cenaguenta e cheirosa. Poetas rás, que cantan na noite a salmodia monotóna d’unha mesma cantiga. Poetas curuxas, que cantan doidamentes drento da focha merdolenta do seu esprito a tristeza boba das nenas fracas como husos desgustados e teñen a y-alma fofa d’un sapo namorado. Tomás Fonseca ten o agarimo belo dos homes sáns que rín ó sol e sábense mollar en auga de choiva. E d’iste modo somentes pódese sentir a Terra como fl a esquirbe no seu Hino á Terra. Hino á Alegria é unha composición d’unha feitura irreprochabel, chea d’optimismo que rescende d’anha y-alma forte e ben temperada. As nomadas Canoes teñen a beleza contida das estatuas pagás, supremo creto do artista que soupo ollar felismentes o minuto de Beleza qu’ encerran as cousas mortas drento da friaxe da vida. Temos que faguer resaltar antr’ elas: As andorinkas, Aquela sombra é Noite de tebre. Ramón Villot. A HORDA, por Joao DE CASTRO. Iste poema tráxico, esta epopéa abstracta, chamounos moito a atención, porque non agardábamos nas letras portuguesas nada tan inspiradamente forte, tan intelectual, tan orgulosamente erguido. Coñeciamos Rainha Santa de Joao de Castro, poema estranho que comentáramos hai tempo en A Nosa Terra. Poema de rara fondura, onde Joao de Castro, cecais alí no mais escondido, arelaba adormental-o pulo da sua, y-alma no colo maternal da santidade da Terra... Mais agora, o seu esprito camiña pol-os vieiros que levan ós mais ergueitos cumes heroicos, por onde pasou inda fai pouco Zaratustra, faguendo do seu curazón un chafariz. «É de noite: agora s’ ergue mais outo o canto dos namorados. E o meu curazón é tamén un canto dos namorados.» (Nietzsche, Also Sprach Zaratustra). Joao de Castro canta en A Horda a paixón humana e filosófica do que ha salvar á horda a pesar d’ela mesma pol-o seu sacrificio. É a psicoloxía teórica, mais verdadeira, necesaria, absolutamente certa do Héroe, o que o Héroe leva no curazón, e que endexamais ha de ser descoberto pol-a horda, anque coma o Téran de Joao de Castro, o héroe s’ arrinque o curazón do peito pr’ amostrarilo. Mais ise segredo do curazón do héroe, amóstrase na intimidade co’ aquiles que sendo carne e sangue da horda, viven por riba da vida da horda mesma, embora da sua comunión co ela tíren a sua eminencia e aristasquía. Asi, o mistério que Joao de Castro nos quer revelar, cecais o mistério social por es está na conversa de Téran co Gran Sacerdote... Voltamos ás páxinas de Biblia Moderna de Nietzsche e de Carlyle, e ventamol-a Ética do Nirmanakaya na que todo o anarquismo, todo o budhismo, todo o nihilismo háchanse trascendidos e superados pra sempre. Ética do Superhome, revelada no libro de Joao de Castro por Téran erguendo nas maus o curazón sanguifiento, com’ a hostia sagrada. Eis o nobre libro de pensador e de poeta, libro profético e solemne, ben dino do país qu’ agarda ó Encoberto, que nos mandou Joao de Castro. En xustiza, iste libro debe conquistar ó seu autor un nome immortal nas letras portuguesas.— V. R. MÁGOAS, por JUAN VIDAL MARTÍNEZ. Iste folletiño con pouco mais de trece poemas, feitos, asegún nos dí o autor do prólogo, Lois Amado Carballo, por un rapaz moi novo, imítase ate pol-a presentación tipográfica ds libros d’ outros tempos, cando a literatura galega coma que tiña medo de s’ apresentar á luz do sol, e alnda advertían na portada qu’o libro estaba escrito en galego... Hai eiquí, en realidade, poemiñas de pouco valor, coma o titulado Non podo deixal-a Patria. Hai outras, com’ a que principa o libro, seguindo a tradición lírica enxebre, qu’ están bén. Hai versos d’amor, e versos ó xeito do pobo. E istes derradeiros, sobre todo o V poema curto, foron os que nos gustaron mais. E fica dito, qu’ anque teña defeitos por il adiante, o libro comenza e remata ben. OUTROS LIBROS. Recibimos tamén: Infanta, por Manuel de Figueiredo; Bodas de Vinho, de Antonio de Cér tima; Dios de festa, por Ana de Castro Osorio; Leamil, de Antonio de Séves; Pingas d’orballo.

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/11571586.xml UN PUNTO DE VISTA DO·NAZO- NALISMO acción, Estado e Gobierno son pa- labras que as más das veces vense emprega- das como sinóni- mas, cando en realidade teñen unha siñifica- ción ben distinta na teoría e na práutica. O Gobierno non é mais que o ins- trumento, o ór- gano de que os pobos se sirven pra realizar determinados fins políticos e sociás. O Estado é a sociedade mesma que asentada n-un territo- rio orgaízase politicamente pra armonizar os intresees colectivos, darlles unha regra xurídica que garanta a necesaria liberdade de nacións, crases sociás e individuos, creando o orgaismo preciso pra obrigar a todas istas partes consti- tutivas a vivir ó xeito das leises e pra defender dos ataques estranxeiros a sua independencia xeográfica e política. Dedúcese do esposto que o Estado está por riba do Gobierno que é anterior a il e que unha vez organizado o segundo, o primeiro non debe desaparecer nin dormir si non o contrarlo, se- guir vivo e desperto como única garantía da independencia dos grupos e individuos que o forman, pois non pode existir nin liberdade, nin orden nin xiquera seguridade persoal si Estado e Gobierno chegan a se confundir. O concepto de Nación non é tan craro; pra us é a raza ligada a unha porción de territorio con marcados límites xeográficos, pra outros a comunidade de historia e de intereses espirituás e materiás é o que as determina, habendo quen sostén que o idioma é o nexo que forma os gru- pos nacionais. E posibre que en todas as teorías enunciadas haxa un pouco de verdade e que sin embargo todas elas xuntas non encerren a ver- dade total. E posibre que ainda existindo na nación un elemento étnico dominante, un terri- torio ben limitado, un idioma común e unha historia propia, falte sin embargo, pra que ise grupo humano exista e se diferencie dos demais algún outro principio vital qu’ escape ó análisis dos pensadores mais avisados. N-un territorio con craros límites xeográfi- cos que o separen de outros territorios, poden existir e existen de feito nacionalidás diferentes. No curso da sua historia os habitantes de cada unha d’elas poden ter durante periodos mais ou menos longos, esmorecido o sentimento da sua individualidade; e chegar polo contrario n-outros periodos o mor grado de exaltación de este sentimento. No primeiro caso surge fata- lmente a centralización, no segundo aparecen sempre os nacionalismos que non son mais que o reconhecimento da propia personalidá coleutiva e a expresión da vontade de ser, e de querer permanecer con todos os caracteres propios, protexendos contra calquera inxerencia estraña ou contra calquer ataque, debendo entenderse que xa constitúe un ataque o desconocelos ou menosprecialos. Cando a totalidade do territorio está ameaza- da ou invadida pol-o estranxeiro, ou cando se ve comprometida a sociedade enteira que habita ese territorio na realización de un ideal común, todas as forzas nación, todol-os grupos sociás, todol-os individuos xúntanse pr’a consecución d’eses fins e non vacilan en sumar os seus esfor- zos. Pero cando estas causas desaparecen, cando además non autúa sobre do Gobierno a mi- rada vixilante do Estado, é seguro que o poder caiga nas maus d’unha crase social mais coidadosa

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715818.xml NOS NOTAS FINANCIERAS O BANCO DE DESCONTO «PEDRO ROMERO Y HERMANOS» No mes de Noviembre do ano pasado, o xuez de primeira istancia d'Ourense, D. Ladislao Roig Mariño, ditou un auto decrarando en estado de suspensión de pagos ó Banco de desconto «Pedro Romero y Hermanos», que recibira n-as suas caixas os aforros das nósas anduriñas conseguidos a costa de moitísimos traballos alén do mar. A xuízo dos técnicos a declaracion en estado de suspensión de pagos de dito Banco conseguiuse indebidamente, pois din que o seu verdadeiro estado é o de quiebra e que non se cumpriron os requisitos de forma que elsixe a lei e son de carácter sustancial. Convocada pola Cámara de Comercio houbo na mañá do día 5 de Mayo no Teatro Principal unha xuntanza de acreedores do referido banco. Aberta a sesión, o segredario da Cámara, señor Carballo, leu unha carta firmada pola señora D.ª Anxela Fornovi e mais pola señorita doña Josefina y-o seu irmán D. José Romero, en concepto de socios do Banco en suspensión de pagos, na que decía que habendo fuxido o socio administrador pregaban á Cámara se dinase autuar de mediadora c'os acreedores convocándos ó efecto onha chuntanza pra ver de chegar on acordo amistoso que, evitando a intervención do Xuzgado, asegurase ós perxudicados a mór cantidá na cobranza dos seus cretos. Despois de moita parola, nomeouse unha Comisión que se comprometeu, entr'outras cousas, a estudial-o millor medio de conseguir que os bés do balance, que figuran a nome do socio administrador, viñesen legalmente a formar parte do autivo social. Pol-o gallo da suspensión de pagos d'esta entidá bancaria, naceu a cuestión xurídica de si os saldos de conta corrente y-as libretas de depósitos a plazo e con intrés, son depósitos ou non-o son. Como Iste é un asunto acerca do que se falou moito, non queremos deixar de dar a conocer ós nosos leutores o noso pensamento respecto ó particular. Vel-eiqui a nosa parecer en col d'iste asunto: E doutrina legal que mereceran en todo caso o conceuto de acreedores dos Bancos por depósitos voluntarios os poseedores dos seus billetes y-os que o fosen por «saldo de conta corrente» e os mesmos estabrecementos (art. 23 da lei do 23 de Xunio do 1856 sobre creanza de Bancos na penínsua. Gaceta do 29); e por esto o artículo 181 do Código de Comercio dí que os Bancos terán a obriga de cambear a metálico os seus billetes no momento mesmo da sua presentaceón polo portador, y-o mesmo corpo legal dispón que os Bancos conservarán en metálico nas suas caixas a coarta parte polo menos do importe dos depósitos, das contas correntes e dos billetes en circulación (art. 180) e que o importe d'ístes, unido á suma representada polos depósitos e contas correntes non poderá pasar do importe da reserva metálica e dos valores en carteira realizabres no prazo máisimo de 90 días. Como se ve, n-istes artigos do Código de Comercio, que como a lei de 28 de Xaneiro do 1856, regulan o funcionamento dos Bancos d'emisión e desconto, as contas, correntes bancarias, ou imposiciós de metálico en conta corrente, conservan o carácter de depósitos: esta é a razón de que o art. 28 do Regramento do Banco d' España, aprobado por Real Decreto do 5 de Xaneiro de 1901, referente ás contas correntes d'efetivo, diga que solo se considerará como «saldo dispoñible» en conta corrente, o importe dos fondos entregados en metálico y-os procedentes dos valores xa realizados. O mesmo carácter xurídico de depósito conservan as contas correntes d'efetivo no Código de Comercio que rixe na zona d'influencia española en Marruecos, a cual, ademáis de definir o trato de conta corrente bancaria, cousa que non fai o que rixe na península, no seu art. 418 estabrece a obriga no correntista calxeiro de ter a disposición do conta corrente tista impoñente o saldo da conta corrente. Pero ainda hai mais: o Tribunal Supremo incurso reconoce o carácter de depósito á conta corrente mercantil: na sentencia do 30 d'Abril do 1891 (Gaceta do 19 de Xunio) decrararon que quén recibe mercancías por conta d'outro ademite un depósito irregular que lle trasmite o señorío d'elas. Porque a conta corrente bancaria devengue intreses non por eso o seu saldo perde o carácter xurídico de depósito: o art. 23 da ley do 23 de Xaneiro do 1856 sobrea ereanza de Bancos d'emi-sión e desconto y-os arts. 180 e 182 do Código de Comercio referentes ós mesmos Bancos, non distinguen entre contas correntes bancarias con intrés e sin intrés. O pago d'intreses nos depó

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715811.xml NÓS nos, é o Ocidente quen lle mand' ó Oriente, baixo unha forma nova, a tradición qu'il recibira e que o Oriente xa non coñece. Fol Cézanne o promotor do movimento de reaución contr'ó realismo visual das escolas que lle precederon, e o cubismo debe a Cézanne os seus primeiros elementos de vida. Os artistas cubistas desenrolaron e perfeucionaron o esprito construtivo de Cézanne, arredándose do casual e do anecdótico, descoidand' o particular pra tender ó constante e ó absoluto. En vez de reconstruir un aspecto da natureza tratan de construir os equivalentes plásticos dos ouxetos naturais, e o feito pictural constituído d'iste xeito vólvese un aspecto creado pol-o esprito. As construcións así realizadas non teñen un valor comparativo senón un valor intrínseco ou empregando verbas de Platón son "belos en si". Nada de arbitrario na sua arquitectura; pol-o contrario, todo alí está determinado por un sentimento, e sometido ás leises eternas do equilibrio. O artista cubista começa por elixir e agrupar certos elementos da realidade exterior, ou d'outra maneira dito, pol-a síntesis il saca d'un motivo, dispois d'analizalo, os elementos necesarios ó conxunto do asunto. O paso do motivo ó asunto constitue a súa estética de que o esprito dalle a regla. Dispois, pra pasar do asunto á obra, emprega un conxunto de medios propios á expresión do asunto, e iste traballo constitue a sua técnica, sendo sómentes a emoción quen-o inspira. Pol-a derradeira iste esforzo que leva en sí tod' o misterio do arte, convírtese na obra. O espectador é ou non é sensible ó resultado? Se o é, ou mellor, s'il o sabe sentir, é devalde espricarlle o porqué e o cómo de cada elemento. En arte, sentir é saber. Mais s' o espectador non sinte ningunha emoción, non hai explicación no mundo que poida xustificar diante dos seus ollos o espectáculo d'unha deformación da sua visión. Diante dos railes do tren ollamos que converxen no horizonte cando en realidade son paralelos. Pol-o mesmo, basar un credo artístico n'unha ilusión semellante, é tomala mentira como principio, e velahí porque á verdade dos sentidos opoñemos a verdade do esprito. Algunhas persoas favorablemente dispostas, anque sobrecollidas pola novedade d'un aspecto com'o do cubismo, agardan da meditación a concencia d'un arte de aparencia hermético, pero que unha iniciación graduada pode revelarll-o seu sentido oculto, o seu segredo. En troques, as persoas fortemente afincadas no que siñifica unha herdade n-unha cultura catro veces secular ceiban, diante dos cadros cubistas, preguntas d'un primitivismo que non compre lembrar elquí. Con todo será bo lembrar al gunha e contestala. ¿Por qué, rompendo co'a tradición, elsprésanse d'un xeito incomprensibel? ¡Rompendo co' a tradición! ¿Con cal tradición? ¿A da decadencia greco-latina ou a dos tempos da outa antigitedade e das catedraes dos tempos góticos? ¿A de fai catro séculos ou a de cen sécul Tamén diante dos cadros primitivos sentimos decir ós filisteos do academismo: «¡Iles non sabían mais!» ¿Iñorantes os primitivos? Iles coñecían todo menos os medios d'elspresión contras á sua estética. Trocaban a perspeutiva da visión por unha perspeutiva ideal, a do esprito, pra dar ás súas formas as dimensions da idea e non as da vista, atopando na deformación visual un equilibrio novo. Com' ós primitivos, os cubistas son empurrados pol-o esprito de síntesis, empezando na realidade visual pra rematar na realidade ideal, cando xustamente no ambente en que viven todos van gulados pol-o esprito de análisis, e da realidade ideal van á realidade visual. Non é arriscado decir que a época de agora camiña cara un arte nacional ou popular que tod' a civilización europea aceutará, porque agora a luz ven do Ocidente. En todal-as épocas heróicas o arte era feito por tod' un pobo, e non coma nas épocas de farisianismo por unha clés borracha de regalías materines. Sen chegar á antigúedade exipcia, caldea, persa, china, etc., a nósa época é comparabel co'a das cruzadas. ¿Non vos choca sempre o achego espiritual qu'elsiste, aínda co'a díferencia de orixen e aparencias diversas, antr' as obras animadas pol-o esprito construtivo? Velahí as do outo Exipto, da Grecia das guerras médicas, da Caldea en tempos de Gudia, da China na época de Han, etc. Ista unión familiar é o esprito de síntesis do que o cubismo é unha expresión nova. A verdade no Cubismo Maurice Raynal, un dos mellores abogados do cubismo, tén dado unha conferencia(1) en Maio de 1919, e nada nos parece mellor que dar elquí a tona d'ise traballo, pra ir amañando pouco a pouco e con ideas alleas a posible defensa do cubismo. Imos falar da verdade no arte. «Eu digo ben (1) Quelques intentions du Cubisme, par Maurice Raynal. (Paris).

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715812.xml Borrador OCR local de apoyo. Úsalo solo como pista débil cuando la imagen sea ambigua; si contradice claramente la imagen, prioriza la imagen: 8 verdade, pois trabúcase moitas veces certo con werdadeiro. E' a eterna loita antr' os sentidos ea razón. O certo é unha créncia mol relativa, namentras que a verdade d o que de. O ouxeto de toda pretensión en arte nin debe sel-o Ideal nin a realidade, senon a verdade. cando vos demostre o qu'eu entendo por verdade comentaremos esta frase de Braque: «os sentidos deforman, pero o esprito forma». O arte non é mais que unha clas de relixión, enas épocas en que foi grande debeuse á Fe que o inspirou. Fe relixiosa nos exipcios, fe na relixión da Beleza nos gregos, fe cristiana na Edade-Media. Por iso o movil do arte no século é suxerido tamén por unha fe: a fe nas verdades filosóficas e científicas. O pensamento human é solicitado por dúas verdades de natureza ben difrente, que chamaremos verdades cómodas e verdades incómodas anque sómentes as derradeiras sexan as verdadeiras. As primeiras son as dos sentidos, as segundas son as do esprito. O camiñar car' a Verdade no arte determinaron un ensayo de notación pictural que non é cómodo. Mais o cubismo endexamáis tivo a pretensión de sere un arte pra tod'o mundo. «A xeometría antieuclidiana, a poesía de Mallarmé, a música de Cámara, as cencias todas non son púbricas, e non esquezamos que o arte é e debe sere unha finalidade sen fin; pero vós sabedes que as xentes non xuzgan unha obra científica, e que tod' o mundo sabe de pintura.» A imitación direuta da natureza non fai mais que retardal-os perfeucionamentos do progreso, pois a tradición enseñounos que non é posibel conceder valor absoluto ó que nos din os sentidos. Dend' a antigiedade a filosofía enseñounos iso e os modernos non-o desmentiron. «A verdade non está nos sentidos» di Malebranche «senon no esprito». Kant di con moita xusteza: «os sentidos non-os dan eisclusivamente máis que a materia do coñecemento, namentras que, pol-o contrario, o entendimento dónanos a forma». Non é bebendo nin ollando a y-auga como deprendemos o que ela é; non é ollando un ouxeto cos ollos como deprendemos a coñecelo. Se nós non tivésemos mais que o sentido visual dubidaríamos do paralelismo dos railes do tren. A pintura de visión non pode traducir máis que un anaco do tempo, pois os sentidos non perciben mais que o pasaxeiro, non podendo fixar senon un anaco da eternidade. E velahí están os impresionistas como mostra. Podemos pensar con Platón: «os sentidos non perciben mais que o que pasa, o entendimento o que permanece». ¡Que mellor sono pra un artista que fixar na tela ou no 1 anaco de tempo tod' a durac dimensión o espacio mesmo! arbre máis que un ón e máis que unha Repróchasenos as nosas citas a Platón, mals fixádevos que nós non faguemos intervir a filosofía no arte máis que a propósito das intencions intelectuacs do artista e que a estética non se mesturará cos medios d' eispresión da sua sensibilidade. «Os cubistas non fan filosofía». Ise pensamento de Platón foi o que inquedou mais ós cubistas. Cando un artista £ na tela non 9 que pasa senon o que permanece, non situa o ouxeto n-un lugar determinado senon no espacio, qu' é infinido. Nós poderemos engader como corolario 4 frase de Platón: «Os sentidos non perciben máis que o qu' está situado; o esprito o qu' está no espact y» ruindo esta concepción a obra de arte ofrece unha garantía de certeza en sí, é decir de verdade absolutamente pura. Il será respeuto ds oxetos que repr 2 O que é unha verba ó ouxeto que siñifica. D'iste xeito nós poseeremos a idea mesma dos ouxetos na sua esteriorización máis pura: nós teremos unha nova representación, é decir, que o artista facerá Beleza seguindo a Hégel «a manifestación sensibel da ideas. No arte, como na cencia, ninguén pode ne, valor á imaxinación. Newton pr’ atopal-as leises da descomposición da luz non tíña millores ollos qu’ os demáis; Huber, o mellor ouservador das avellas era cego; Beethoven compuxo as suas máis fermosas obras cand’ era xordo. and'o pintor s' atopa diante dos ouxetos, O iro traballo do seu esprito imaxinati consiste n-un análisis dos mesmos ouxetos quí il estadia nos seus deseños. Aproveitándose logo d'iste traballo de análisis, il separa os elemen tos primordlaes que considera cum'os máis beios e que son, según il, os signos incontestables da sua primeira idea ou da sua forma mais pura. Pol-a derradeira e valéndose d'un traballo sintético qu'il executa co'axuda de todol-os medios picturaes, il construye un conxunto novo de todos istes elementos. Lembrémonos que as teorías veñen sempre dispois das obras. O artista, pois, deberá gardarse d'un esceso de método; pero debe desconfiar da elsaxeración contraria, pois é indubidabel que co' a influencia dos sentidos nada máis o artista caería na decoración pura e a emoción artística n-unha vulgaridade utilitaria que ningún pragmatismo sabería erguer hastr'a Beleza. Ademáis sabemos que a sensualidade, ista cousa de orden inferlor, endexamáis suministrou ma-

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715810.xml 6 época que sexa, é barroco cando o elemento esterno, natural, caprichoso ou particular domina. Todo arte, de calquera época que sexa, é clásico cando os dous elementos (vida interior e aspecto esterior, espírito e natureza, alma e sentimentos) están en armonía e que esta armonía está expressada ó xeito da natureza. Todo arte, de calquera época que sexa, é moderno cando a armonía, esencia da Beleza, aparece inteiramente expressada ó xeito da arte. No cubismo atopamos erixido en sistema a supresión do modelo e da visión perspectiva habitual e o espírito novo ten xa suprimida a descripción no arte. O neo-plasticismo ten as súas raíces—según dí P. Mondrian (0)—no cubismo, podendo chamarse Pintura abstracta real, sendo o cubismo unha composición de planos rectangulares en cores, expresando a realidade mais fonda: ela cheg'á iso pola expresión plástica das relacións e non pol-as aparencias naturais. «Pol-o espírito novo o home crea fi mesmo unha nova beleza, namentras que dinantes fi non facía máis que cantar ou expresar plásticamente a beleza da Natureza.» Pol-a influencia de Bergson a verba crear é ademitida xa com'a máis doada pr' alcumar a noción preponderante da Estética de hoxe. Cubismo e tradición Zagaremos algunhas ideas d'un interesante traballo que baixo ese título ten publicado Léonce Rosenberg. Os defensores das vellas fórmulas que, pechand' os ollos e atafegand' os ouvidos, coidan defendel-a tradición ignorando as intencións de toda nova produción, non fan senón defender as aparencias á que os seus sentimentos están afeitos. Os que erguéndose contra un sistema establecido, que confunden coa tradición, fan obra demoledora, traballan sómentes contr as aparencias das que iles queren celbar as súas facultades. Mais dominando todol-os tempos e todal-as patrias, a tradición—a tradición universal e non a local—sendo d' orixen espiritual e non material, persiste máis alá dos diferentes aspectos qu' ela desperta nas grandes épocas da humanidade. Ela represent' a regla pol-a que o espírito humán se disciplina, ela nasce do coñecemento dos principios eternos que dirixen a armonía dos mundos. O día que o home, cedendo ós empurróns dos sentidos, s' afaste d' ista regla e chegu'á esquecela, o arte deixa de sere unha AS aparencias A Que Os Seus (1) Le Neo-Plasticisme, París, 1929. (2) Prefacio ó Catálogo da Exposición da «jeune peinture» francesa celebradas en Xinebra no Febreiro de 1930. NOS necesidade de crear, nascida dos empurróns do espírito, e convírtese n-un desexo de imitar. Velahí como comienza a decadencia; a tradición é rompida e fai falla unha nova fe, un novo antusiasmo pra voltar á collel-a e pra facel-a revivir baixo aspectos ainda descoñecidos. Compre un enorme esforzo de renunciación pra que o home poída de novo sacar do misterio as leises eternas que lle permitan crear; mais por crear é preciso que entendamos sómentes producir un aspecto, pois non é posibel ó home creal-o todo: il non pode máis que organizar elementos escollidos na realidade esterior. Pro vulgo unha obra é boa cando, por unha técnica superior, o artista achegouse ó máis posibel á imaxe da Natureza; mais o arte nunca tivo por fin reconstruir un aspecto da Natureza, senón construir os seus equivalentes plásticos pra que sexa un aspecto creado pol-o espírito. Os parvos que non piden ó arte máis que unha regalía dos sentidos, queren convertil-o arte n-un traballo manual. Iles elsixen ó artista a reconstrución dos diferentes aspectos da Natureza tal coma iles a ven; mais non coma ela é, que é xustamente tal coma iles non-a comprenden. Istes parvos non cen máis que a verdade dos sentidos e non comprenden a verdade do espírito. Os cubistas non fan senon realizar a materialización da Beleza, baixo un aspecto diferente dos xa coñecidos. Pra moitos isto representa un arte anárquico, porque no seu aspecto trastornas concepcións da representación artística que dend' o Renacimento se fan en todol-os sitios. Dendes que o Renacimento afastou do seu camiño ó xenio occidental, un esforzo celbador realizouse na Francia. O espírito celta busc' a maneira de ceibarse d' as influencias do Oriente. Certamente sería inxusto pretender que a influencia do Oriente non s'exercea d'un xeito feliz. O Oriente, durante séculos, iluminou mañificamente tod' a Europa, enriquecéndoa co' as suas formas e as suas cores, iniciándoa en todalas grandes leises constructivas y-en todol-os segredos do oficio dos artesans. Con todo, na terra da antiga Galia, unha humanidade cobizosa e namorada da claridade, da medida e da intimidade, érguese e valentemente traballa dende fai séculos e sofrindo todal-as influencias, pra faguer un arte conforme ó seu xenio. A tradición maniféstase nos tempos baixo moitos aspectos. A pintura occidental, e mellor ainda a francesa, toma' pouco a pouco, o seu aspecto propio, non arredándose da tradición xa que realiza principios que a tradición enséña. Así, dispois de quince séculos máis ou me-

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715823.xml NOS de Roxelio Rodríguez Díaz; Brelan Marín, de Eugéne Monfort, e La Luna, el Alma y la Amada, de Xavier Bóveda, dos que nos ocuparemos no número que ven. REVISTAS CÉLTIGA A empresa editorial Céltiga foi creada no Ferrol por un fato d'amigos ó frente dos que figuran Jaime Quintanilla, Ramón Vilar Ponte, Manoel F. Barreiro, Fiz Alvarez do Castelo e Manoel Morgado. Céltiga editou o Alén, do Quintanilla; e Mal de moitos e Trato a cegas, de Charlón e Hermida. Ademais, publica unha novela mensual, das que xa van tres: Saudade, do Quintanilla; Os catro cisnes brancos, de Loney Chisholeu, e Almas mortas, d'Antón Vilar Ponte. D'elas ocuparémonos no número que ven. Imeldo Corral, Castelao e Camilo Díaz fixeron pra estas tres noveliñas preciosas portadas. Céltiga, que se propón realizar unha boa obra de cultura popular, faguendo que todos podán mercar obriñas de literatura escolelta, conta coa colaboración dos millores escritores e artistas da Galiza na hora d'agora. ACCIÓN GALLEGA, revista mensual de Casa de Galicia. Buenos Aires. Recibimol-a intresante revista que tanto honra á «Casa de Galicia» de Bós Aires, e que manifesta a vida espiritual d'aquela colonia galega. NÓS agradece a acollida que Acción Gallega lle dispensou. O número 16 d'esta revista (Nadal, 1921), dedica moitas páxinas a estudar a arte do noso gran Castelao, en traballos de Blanco-Amor, Javier Insua e versos de Eladio Rodríguez González, insertando ademais moitos dibuxos, inéditos algús, do grande artista, antre eles unha caricatura do ilustre Said Armesto, ó que pon unha lembranza Xoquin Pesqueira. Trai tamén vistas do soberblo campo de festas e sports de «Casa de Galicia», e reseña de varios xantares. Intresantes tamén os números de Xaneiro e Febreiro d'iste ano. TERRA GALLEGA, Habana. Esta revista, órgano da Xuntanza Nazonalista Galega da Habana, fai na illa de Cuba unha valente campaña galeguista. N-ela escriben principalmente Andrés Rodríguez Orxales, Tomás Rodríguez Sabio, Fuco G. Gómez e Sinesio Fraga. Trai de cote poesías dos millores escritores galegos antigos e modernos. Adicou un número moi intresante á lembranza do Mariscal Pardo de Cela. N-outro número hemos adicar mais atención a iste boletín. A AGUIA números 115-117. Porto. Leonardo Coimbra principia un estudo en col do Bolchevismo e as categorías colectivas nas transformacións sociais feito dend'o punto de vista da sua filosofía, que n-iste asunto está cos principios da democracia tradicional. Esta cree o eminente pensador que ten que se salvar de cote, porque todol-os ataques contra d'ela están feitos coa Razón experimental que é a nai e fundamento da democracia mesma. Anxelo de Morais traí un ensaio criacionista d'Ideoloxía republicana. Antonio Arroyo estuda A figura de Maria de Noronha no Fray Luis de Sousa de Garret. Versos de Antonio de Sousa, Álvaro de Morais, Alfredo Brochado, Antonio Noriega Varela, Hernani Cidade e Luis Cardico. Páxinas artísticas de Soares Lopes. HERMES, revista del País Vasco. No número de Marzo, un artigo de Salvador de Madariaga tratando de Valle-Inclán. O Madariaga—que por certo n-iste artigo, amostra un coñecemento que poucas veces s'atopa da cencia dos nomes—considera coma nós ó Valle-Inclán como un galego asimilado por Castela, esto despois d'afirmar a personalidade fortemente diferenciada da literatura galega, que coma outros moitos, atopa un pouco feminina. Esto ven de que, eles confunden a masculinidade coa violencia, ou coa rudeza. Tamén remarca o Madariaga que a obra de Valle-Inclán non ten un miolo d'idealidade que a poda salvar do decorrer do tempo. Mais si asi non fora, pode que non fose Valle-Inclán o puro artista que é, e ainda o dilettante que quixera ser. Galiza ten un Valle-Inclán coma Irlanda tivo un Oscar Wilde. No número d'Abril, Ramiro de Maeztu—que xa vai vello e canso d'abondo—sigue dándolle voltas ó lirismo galego-portugués. Maeztu non da mostras de coñecer os escritores galegos, senón somentes os portugueses de mais sona, porque Maeztu non está feito do pau dos descubridores; viaxou sempre pol-os camiños abertos por outros. Outro artigo de Maeztu sobr'o mesmo tema xa o comentaraen de paso en La Zarpa: «Ramiro de Maeztu, non se quer convencer de todo, de que sexan as brétemas atlánticas as augas-nais do noso lirismo—o lirismo portugués.

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715816.xml ARCHIVO FILOLÓXICO E ETNOGRÁFICO DE GALIZA VOCABULARIO DOS CESTEIROS DE MONDARIZ (COMUNICADO POR E. PEINADOR LINES) Agarra — — — Mau Aguirres — — — Enriba Aquizos — — — Eiquí Achapante — — — Cortador, carniceiro Achapar — — — Morrer Allabans — — — T... Allezos — — — Alá lonxe Amocegado — — — Amigo, amancebado Ananticos — — — Ano Andavios — — — Cornos Andoriñas — — — Correspondenza Añada — — — Preñada Areona — — — Carne Argina — — — Canteiro Argueiro — — — Leite Arofaiñarse — — — Confesarse Arova — — — Muller, noiva Arricaco — — — Burro Arrias — — — Pedras Arruñar — — — Queimar Artelo — — — Demo Artife — — — Pan Atagurrar — — — Casar Ateligar — — — Remedar Atiscar — — — Ver Atrenar — — — Prender Azabarrar — — — Acabar Baldarrapua — — — Guardia-civil Baldatapuas — — — * Bai-de — — — Si Balivanexa — — — Balicanexe — — — Banquejuelo — — — Banco Barrutar — — — Orinar Bermellas — — — Cereixas Brecena — — — Eirexa Borreante — — — Albañil Bornia — — — Augardente Boria — — — Pan Boliaño de golto de pias — — — Barco Boliaño — — — Carro Borrufadeira — — — Bacenilla Buza — — — Encargado Buzele — — — Revólver Buliaño de estoas — — — Coche Culanta — — — Peseta Calmar — — — Ir ou estar Caxaca — — — Lobo Cantariñega — — — Pita Cardepias — — — Sardiñas Camelas — — — Troitas Carcar — — — Mirar Carcante — — — Ollo Caleses — — — Diñeiro Caneiras — — — Música Carrela — — — Corpo Campina — — — Leira, finca Cachimbar — — — Afumar Cariantes — — — Ollos Carillo — — — Irman Caspirro — — — Cabaleiro Cachimbo — — — Pipa pra fumar Carolas — — — Curas Caronlo — — — Camiño Caycoa — — — Eirexa Calcewros — — — Zapatos Calcewreiros — — — Zapateiros Cegano — — — Rato Crenca — — — Canca Certunio — — — Certo Ciba — — — Casa Cricadeira — — — Cazola Cigota — — — Ramera Cibornia — — — Casa Coladera — — — Bonita, hermosa Contrantas — — — Pantalós Corcaina — — — Home Contranquillos — — — Calzoncillos Cotabello — — — Canteiro Cormanero — — — Irman Cortez — — — Carpinteiro Coifa — — — Cama Coima — — — Cama Coiba — — — Casa Corriente — — — Fonte Cuxa — — — Cama Culembria — — — Bonita, hermosa Curcurbiar — — — Rascarse Curbillos — — — Faba Cuevo — — — Barrio Cuscullante de curistel — — — Espello Cuscuñas — — — Coñocer

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/11571583.xml SAMANIEGO ♦ FOTÓGRAFO DE MODA Luis Espada, núm. 13 - OURENSE MANUEL SEOANE AXENCIA DE FERROCARRILES Madeiras labradas de todas clases - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715817.xml NOTAS DEPORTIVAS FOOTBALL N-o campo de Coya en Vigo, celebrouse o 14 de Mayo a final do campeonato de football da España entr' os potentes grupos do «F. C. Barcelona» y-a «Real Unión de Irún». A alegre cibdá viuse por este gallo animadísima. Houbo moita cristiandá de forasteiros de todol-os lados da nosa terra e de moitos puntos da España e tamén de Portugal. O partido, arbitrado por un xuez parisién, M. Balway, chegado horas antes da capital da Francia, foi d’unha beleza fubolística excepcional. Os catalás, de un xogo preciso e seguro, apoiados no seu maravilloso porteiro Zamora, lograron na primeira fase do encontro asegurar o campeonato por 3-1. Os irundeses c’unha desventaxa tan sensíbel tiveron un segundo tempo de xogo imponente, parecendo o roulean ruso, pero a falla de precisión no remate final y-a inseguridade do seu gardameta, trouguéronlle como consecuencia un resultado mais brillante pr’o seu adversario: 5-1. En verdade ganon o que o merecen. O Barcelona demostrou, non somentes mais precisión nos seus ataques e defensas, senon mais saber en tod’o partido. O Irán foi un equipo que xogou moitisimo mais qu’o seu rival, pero tend’algunha linea O público, unhas dez mil almas, mostrouse tod’ a serán en favor dos rexos mozos do Norte, representantes, ó dicir dos enterados, do verdadeiro amateurismo español; mais a última hora, ó fin yo cabo, coñecedor a fondo do football association, rindíuse co seu aprauso ante o millar, o Barcelona, ó que se lle acusa ou acaloña de prodigar os miles de pesetas pra ter os millores fubolistas. O campo da final, espléndido como pudera estar-o millor terreo inglés. A organización, maravillosa. E a recaudaçión, estupenda: estaleceu o record d’España. Os teams formaron asi: Barcelona: Zamora, Sarroca, Planas, Samitier, Sancho, Torralba, Piera, Martínez, Gracia, Alcántara, Sagibarba. Irún: Mugunora, Berge, Emery, Eguiajalabal, René, Gamborena, Echeverría, Zabala, Patricio, Asurga e Costa. HANDICAP

https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/91/913a/913a1a32-1a7d-4f93-b414-708b7e809b74/115715827.xml MERQUE VOSTEDE: NÉVEDA POR FRANCISCA HERRERA GARRIDO ADORAÇAO POR LEONARDO COIMBRA VENTO MAREIRO POR RAMON CABANILLAS ABRENTE POR VICTORIANO TAIBO DOUTRINA NAZONALISTA POR RAMON VILAR PONTE MARANOS POR TEIXEIRA DE PASCOAES "A NOSA TERRA", BOLETIN DECENAL Idearium das IRMANDADES DA FALA en Galicia e nas colonias galegas d'América e Portugal PRECIOS DE SUSCRIPCIÓN... Na Cruña 6 mes. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .