Fuente Bermúdez, Xosé María de la
-
Cargando...
1
Artículos
Páginas
Número publicación
Nós : boletín mensual da cultura galega : órgao da Sociedade Galega de Pubricacións "Nós": Nós - Ano XIII Num. 91 (25/07/1931)
Ano XIII Num. 91
| Título | Nós : boletín mensual da cultura galega : órgao da Sociedade Galega de Pubricacións "Nós": Nós - Ano XIII Num. 91 (25/07/1931) |
| Idioma | Gallego |
| Notas |
Reproducción electrónica. Santiago de Compostela: Biblioteca de Galicia, 2009 |
| Tipo de publicación | Revistas |
| Otros autores | Sociedad Gallega de Publicaciones |
Formatos de descarga
Exportar
Descubre más en:
¿Quién participó?
¿Qué materias trata?
56114575-4654-41f7-b26e-a6f65f9c6afe
¿Qué instituciones aparecen?
¿Qué otras publicaciones hablan de estos organismos?
¿Qué lugares se nombran?
-
Bueu
-
Ourense
-
Galicia
-
Vigo
-
España Madrid Madrid
Ejemplares físicos
| Biblioteca de Galicia |
Signatura: PUBLIC. 5 — NOTAS: Anotacións manuscritas nalgunhas contracapas. Comprende: Nós - Ano XIII Num. 91 (25/07/1931) Formato ePub Versión PDF |
Tanto la transcripción de los textos (OCR) como la identificación de las entidades mostradas se han realizado mediante inteligencia artificial. El resultado puede contener errores acumulados en ambos procesos; conviene verificarlo contra el facsímil original. Más información[aquí].
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712220.xml
AGUAS DE MONDARIZ
FUENTES DE GANDARAY TRONCOSO
Propiedad de los Sres Hijos de Pelinador
Véndese en total-as Boticas, Droguerías, Hotels, Depósitos d'augas minerás, Restaurans e vagós-cumas de todol-os trés.
Estas augas, de sona universal son o remedio enxebre e eficacísimo cand'un quer combater o Artritismo, a Diabetis, Desnutrizón, Obesidades diversas, doenzas do Aparello dixes- tivo, Anemia e Neurastenia
Riquisma auga de mesa
gaseada naturalmente
Mondaríz-Balneario, áchase á 35 Km. de Vigo
https://biblioteca.galiciana.gal/es/catalogo_imagenes/descargarAlto.do?path=1157122&posicion=1
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712218.xml
Apareceu o volume I da "Biblioteca Murguía"
DE ESTO Y DE LO OTRO
por Roberto Blanco Torres.
Pedidos a NÓS - Hortas, 20 - SANTIAGO
FOTOGRABADO
Si quer qu-os seus fotograbados sexan o mais perfeito posibres, convenle envialos aos
Talleres de fotograbado ESPASA-CALPE S. A.
Ríos Rosas, 24-Apartado, 547 MADRID
Droguería e Farmacia
LUIS FÁBREGA
Progreso, esquina a Luís Espada
OURENSE
MERQUE VOSTEDE
Plumeiros RAFIUM
De mais dura qu'os de pruma e limpan millor. Véndese en todol-os establecementos do ramo
Andrés Perille - OURENSE
O movimento demóstrase andando...
O galeguismo lendo as pubricazóns NÓS
Sanatorio Quirúrgico de San Lorenzo
SANTIAGO DE GALICIA
DE LOS PROFESORES
D. Fernando Alsina y D. Antonio M. de la Riva
CIRUJANO GINECÓLOGO
Establecimento dotado de todol-os elementos que exixen a terapéutica e a hixiene modernas, situado nas aforas da poboazón, moi cerca do paseo da Ferradura
Teléfono número 195
Pra detalles, calquera dos Direitores ou o Médico interno
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571224.xml
E S T A T U A
Ela é a que fai caer as follas do outono
e a que lles rouba as roitas ós paxaros.
A que leva os cegos deica os abismos
e a que desacouga os instintos dos adolescentes ciclistas.
Acaron d'ela o noso amor trónzase as mans.
XESÚS BAL
C A N T I G A C Í V I C A
Ai, n-este Corpus... ¡Os bilitroques guindan os seus corazóns pol-os montes!
Os chuchameles maí-las carqueixas escoarán as verdades abertas!
Pazos de orballo, medas de vieiros pra apousentar os seus pulos inmensos!
Beilade ceos, troulade mares hastra que tolos da baila caiades!
Medrade soutos e codesidos que hai que abranguer todol-os infinitos!
Todo o que é lilio, todo o que é merlo hase esfollar pol-os campos galegos!
Todo o que é fonte, todo o que é fror halle arrincar arrecendos ó soll
Fragas de ideas, searas de astros pra rebrincar pol-os mundos abaixol
Arcos-da-vella de volvoretas pra aduviar as esenzas eternas!
Pontes de escumas, nubens de rosas pra acariñar, amantíño, nas cousas!
Arcos de grilos e carricantas pra que se abrouxen as cósmicas agras!
Regos de aves, niños de estrelas pra rebuldar ca enxebreza da Terra!
Todal-as notas, cósmica lira, pra descordar no nadal de Galiza!!
BOUZA-BREY
4 San Xohan 1931.
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712216.xml
SOLPOR
Hai unha nube parada no camiño azur do céo c'unha fera coitelada no medio e medio do séo.
Trema na aberta ferida o sangue d'un arrebol. ¿Quén a firéu? A buída folla d'un raio de sol.
Alcéndense catro estrelas a redor da probe morta e, rechinando as charnelas
abre a noite a negra porta. San as enloitadas donas planteando, e os lamentos anguriados das choronas montan nas azas dos ventos.
E o mar, que é preste oficiante, envolto en capa pluvial, canta solemne e tonante un responso funeral.
GONZALO LOPEZ ABENTE
Sant Iago de 1931.
NOUTURNIO
Cantan as estrelas no ceo e no rio, cantan as estrelas, a cántiga branca dos momentos líricos
¡Que pena tan fonda n-esta hora sinto...!
Ten o meu silenzo un tremar de bágoas saudoso e divino...
Cantan as estrelas no ceo e no rio, cantan as estrelas, a cántiga pura dos momentos líricos.
JOHAN VIDAL MARTÍNEZ
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571223.xml
BOLETIN MENSUAL DA CULTURA GALEGA
Ano XIII ★ Ourense Día de Galicia do 1931 ★ Núm. 91
A festa de Galicia, sonora sobre toda cousa, esperta os carillóns da terra, en roda, iste ano, como nunca, rebuldeiros. Un estrano boureo anunza o agromar de durmidas profecías nos beizos do oráculo da Galicia plena. Conmóvense as língoas dos metaes nobres do esprito en fortes himnos trunfás e os paxaros das emozóns gardadas nas verbas fecundas óuvense cinir nos ares mestos de arumes montesíos e salgadas esenzas mariñeiras. Galicia toda é un corazón a tremer espranzado e o “NÓS” arrecadando en feixe eterno as tubas dos Poetas ceiba n-estas páxinas as notas supremas da nosa lírica que vai xigantesca, mundo adiante, deitando o tema inmenso:
¡¡¡GALICIA, GALICIA, GALICIA!!!
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571222.xml
BOLETÍN MENSUAL
da
CULTURA GALEGA
Direitor Literario
Vicente Risco
Direitor Artístico
Alfonso R. Castelao
Adeministrador
ANXEL CASAL
DIREICIÓN E REDAUCIÓN:
Sto. Domingo, 47—OURENSE
ADEMINISTRACIÓN:
Hortas, 20 — SANTIAGO
ABONAMENTO
Doce números, na Península
6'00 pesetas.
Fora da Península
8'00
Número solto
0'70
Os pagos son adiantados e os gastos de xiro de conta dos suscritores.
NOTA
Este boletín non publicará mais orixíns qu'os que foran directamente solicitados pol-a Dirección. Tampouco se fai solidario das ideas n-eles emitidos, a non ser dos que por non iren rubrados, enténdense que son da Redacción.
SUMARIO
Estatua, por XESÚS BAL.
Cantiga Cívica, por BOUZA BREY.
Romances da Frebe, por RAMÓN CABANILLAS.
No día de Galicia, por CABADA VÁZQUEZ.
Epitalamio, por R. CARBALLO CALERO.
Vai agonizar o día, por ALFONSO CASTRO DONO.
Saludo, por ALVARO DE LAS CASAS.
Noroeste, por X. M.ª CASTROVIEJO Y BLANCO-CICERÓN.
Mariñeira do Vento, por JOHAN CARBALLEIRA.
Traiñeiros de Laxe, por ANTÓN ZAPATA GARCÍA.
Cantarela d'Amor, por A. DÍAZ DE HERRERA.
Cantigas da Noite, por X. M.ª DE LA FUENTE BERMÚDEZ.
Igrexafeita, pol-o MARQUÉS DE FIGUEROA.
Invocazón, por A. GÓMEZ LEDO.
A Nosa Nai Galiza, por FRANCISCA HERRERA GARRIDO.
In Angore Gaudium, por AQUILINO IGLESIA ALVARIÑO.
Solpor, por GONZALO LÓPEZ ABENTE.
Nouturnio, por JOHAN VIDAL MARTÍNEZ.
¡Chove!, por XERARDO ÁLVAREZ LIMESES.
IMPRENTA “NÓS”
Facturas - Estados - Libros - Revistas
e toda crás de traballos tipográficos
Trasmitamos os seus encárregos
Hortas, 20 SANTIAGO
Dicente Risco
Abogado
Santo Domingo, 47-2º OURENSE
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571228.xml
VAI AGONIZAR O DIA
Pol-os mares do infinito
a nao ardente camiña;
deixando detrás o sangue
entramentras que agoíza.
Pastores, fuxi do monte
que vai a morrer o día!
Envolveita pol-as tebras
sai de sócato da furna
dando siñales da nova
a tacitúrneca Lúa.
Preñade a i-alma, recordos
amasados con bagullas!
Óucense fondos salaios
de unhas agoirentas aves
que van dormir, arroladas
pol-o rumor dos pinales.
Dende as rexiós do mistério
chorade, núbens, chorade!
No cadaleito da noite
xacente a lús dormecidal
a natureza de loito;
no Ceio velas prendidas...
Para rézar pol-o morto,
chamade, campás da ermida!
ALFONSO CASTRO DONO
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712212.xml
IGREXAFEITA.
No cimeterio aldeán—da igrexa o adro—
ante a cova—xacigo—lembros bós,
s'ouian, responsóreos do pregar,
xuntarse as ladaiñas do louvor!...
Feliz quen tomou neno a vía dereita,
que no adro vai parar, d'Igrexafeital.
Ser que gardarse soubo, sua figura
non sufriu cos rigores da natura.
A néboa, cerrazón; sombr'a ramaxe,
cant'o espritu pasou, moit'a coraxe,
sen que alongos ne atallos pra él ouber.
sen desmaios nen prontos do querer,
o sintido perdendo, oubo sintido,
e puido así salvalo, de perdidol.
A grácea lle valera, lle guiara,
¿como estranar entón que ben chegara,
o fin, nunca lontán, da vía dereita,
a repousar na paz de Igrexafeita?.
No camposanto aquél, adro da igrexa,
oufanse marmurios, oracións;
cos responsóreos graves do pregar,
as soaves ladaiñas do louvor.
MARQUÉS DE FIGUEROA
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712215.xml
IN ANGORE GAUDIUM...
Saudade... Tristeza... —¡En todo a tristeza!
Na voz do mar e do vento.
Na comba dos horizontes.
Na comba do pensamento...
A terra pequeniña é moura e triste.
I a nosa i-alma é triste...
I-o noso ollar é triste
I é triste canto existe
na terra miserabre de que nós somos feitos
Mais sobr'a dór das cousas e sobr'a nosa dór,
Puxo Deus un sorriso, unha aurora, unha flor,
iunha estreliña acesa d'alegría..!
—¡Alegría, alegría!
Verbo de luz sorrindo... Divino Redentor,
crucificado pol-o noso amor,
para que a nosa dór seña alegría...
¡Deus bendiga a alegría!
A alegría do sol, crucificada
nas pedriñas da estrada, ó vil-o día...
A alegría saudosa das chorimas,
cravada nas toxeiras...
A alegría da noite, na agonía,
desfacéndose en bágoas,
para que nelas cante a luz do día...
A alegría do sol cando vai expirar,
aloumiñando a dór dos ermos montes
i-a dór do mar...
A alegría que en min é inmensa dór,
crucificada pol-o meu amor...
A alegría do alén, do alén profundo,
crucificada sobr'a dór do mundo.
A alegría que ven d'alén da vida
Pra acalentar a dór da nosa vida
Esa alegría que se torna en dór
para que a nosa dór seña alegría..
Verbo de luz que en nós ven expirar
pra nos salvar.
Verbo de luz, morrendo nunha cruz
para romper as lousas dos sepulcros
i-hencher a Noite d'infinita luz.
—¡Alegría, alegría!
Deus bendiga a alegría,
crucificada pol-o noso amor
para que a nosa dór seña alegría...
AQUILINO IGLESIA ALVARIÑO
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571225.xml
ROMANCES DA FREBE
I
Os mortos bradan na noite
a queixa anterga e racial
e os farrapos das mortallas, baixo á lúa,
son bandeiras no pinal.
Os corvos das Illas Sagras
furan e lañan o chan:
os hosos desenterrados
loitan para se xuntar.
A man de pedra do Nerio
detivo o sol sobre o mar...
¡O sol e os patrios degaros
endexamáis se porán!
II
Antre as uces, silenciosos,
andan lobos a rondar:
os arrepiados fuciños
runxidos dA fame tran,
nas brasas vivas dos ollos
lume roxo, de queimar,
cada dente carniceiro
unha folla de puñal
e as enxías amarelas
deitan fíos de arrabiado solimán.
¡Atranca as portas, Quereñol
¡Cerra o camiño a Torall!
Son os lobos! ¡Son os lobos ladroeiros!
¡Son os lobos da camada castelán!
III
Nos labrados do Obradoiro
hai soños á madurar.
O ferro frorece. Os santos
de pedra rompen a andar.
Greas de vivos e mortos
chamadas de un mesmo afán,
dos catro rumbos da Terra
saien a pelegrinar.
Levan por diante unha estrela,
Sant Iago por Capitán.
Sobre o Pazo de Raxói
voa a pomba de Grial
e ó longo dos corredores
ollos que miran pasar
capas albas de raíña,
púrpuras de cardeal.
Nas cadeiras dos estrados
érguense, a xuramentar,
vellos escanos que portan
núas espadas na man.
Voces das montañas outas,
balbordos da beiramar.
Batelar de Terra ceibe
nos sinos composteláns.
RAMÓN CABANILLAS
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712213.xml
I N V O C A Z Ó N
TRADUCIÓN DOS AUTORES CRASESCOS
(Do poema «De RERUM NATURA» de Lucrecio.)
¡Nai dos romanos, benfeitora Venus, encantiño dos deuses e dos homes, tí que baixo as estrelas esbarantes do ceo, os mares de navíos enches e as terras todas de mil varios froitos: toda caste dos seres por ti vive e abre os seus ollol-os solares lumes: non mais que vindo tí, deusa, que os ventos fuxen e as nubes pol-o ceo s'espallan, diante dos pes vaiche botando a terra xeitosamente as froles a mangados; o mar faiche surrisos i-en torrentes de luz difusa o ceo brila apacibre. Porque non ben a primaveira asoma e o Céfiro fecundo é ceibe, que andan, deusa, os paxaros no teu fogo ardentes anunciándote a tí e o teu reinado; e os fatos rebuldando nos lameiros bariles andan e atravesan ríos de rápida corrente: d'ise modo toda a caste de seres enredada nos teus meigallos e nos teus praceres vai tras de tí gozosa a todas partes. Nos mares finalmente e nos montes, na fondura dos ríos, nos currunchos pechos de follateira dos paxaros, e pol-os eidos verdecentes, fires os peitos todos co-as feridas doces do amor e fas que as razas se porpaguen. Pois porque soila tí todo o gobernas e sen tí non hai cousa que lumbregue, nin que amabre se faga nin belida, quero asociarte a inspiración dos versos que esquirbo encol da Natureza e adico. O Memmio noso; tí quixeches, deusa, que il garnido de dons brilase en todo, ¡canto máis has d'unxir de inmorredoiras grazas istes meus versos! Fai en tanto que as xenreiras feroces da milicia s'apaciguen nos mares e nas terras. Ti soila es poderosa a dar os homes os relanzos da paz, pois o armipodente Marte, señor de todas-las batallas acóllese por veces ó teu peito da ferida inmortal do Amor vencido, e ali, pousada a diviñal cabeza contémprate aparbado, deusa, e bebe nos teus alentol-os engados todos, e a ialma ten suspensa dos teus beizos. D'aquela, ¡ouh diva! cando il acougado no sagro berce do teu colo esteia e tí cos ollol-o agarimes, mira de lle dar doces falas abranguendo a paz tranquia pr'os Romanos, diosa! Istes tempos pra patrea son cativos i-eu non podo ter calma no traballo e dos Memmios a estirpe tan esgrevia se debe o ben comun n'istes instantes.
A. GÓMEZ LEDO
Madrí, maio 1931.
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712214.xml
A NOSA NAI GALIZA
É rapaza n-os arrautos fantasiosos,
n-os quereres, e-nas ánseas: n-as esperas!;
é neniña n-as sonrisas e os froleos;
son de vella suas benditas esperenzas.
É siñora, e mais nai de cinco fillos,
qu'as entranas, mai-lo sangue, dan por elal,
e a reiniña d-a miña alma tanto quérelles,
que xa en vida repartiulles a sua herenza.
Doulle a Lugo o Siñor d-os señoriaxes,
n'un altar tallado en almas fervorentas;
fixo a Ourense gardador do seu cerebre,
repartiulles curazós os seus poetas;
e por ela ergueu Santiago, fachendoso,
o pendón do santo fillo d-a Xudea.
Crúña e Vigo rescibiron aqués mares
ond-a santa nai Galiza se refrexa....
¡Meu amore! ¡Canto ben hay n'iste mundo,
ós filliños ben amados dou, a presas!
¡Nai queridal Viste séreo, de bon pano;
sobr'a frente unha vistosa pañoleta;
encrucillase n-o peito o dengue, meigo;
y-en siñal, cristiana e doce, d'humildeza,
por amor á tradición calza, garbosa,
—pulidiñas—unhas zocas villalbesas;
mais por se-lo seu orixen soberano,
(en belezas, en virtudes, en grandezas,)
inda ó xeito dos simplicios días soltos,
luce crúa d'estreliñas sobr'a testa!
¡Hay que vela, po-los prédios españoles,
con rescendos de mazás, rosas e lesta!
¡Eu lle quero como ás nenas dos meus ollos,
e non deito, sen pregar a Deus por elal
Santa María d'Oleiros FRANCISCA HERRERA E GARRIDO
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571226.xml
N O D Í A D E G A L I C I A
Cantora de Galicia, esperta do teu sono! Erte... Cantal...
Chegamos en romaxe á tua beira, nesta magna Diada, nas mans co a ofrenda sagra de unhas rosas, nos beizos á emoción de unha pregaria.
Non vimos á chorar a tua perda, de abondo xa chorada, nin á enxoitar tampouco as bágoas nosas. Outra misión máis outa e máis honrada traguemos que cumprir os eiquí xuntos ó pé da tua estatua:
Queremos ser cruzados de Galicia; queremos afincar a fé na Causa, e vimos para armarnos cabaleiros nesta cibdade santa, gardadora das cinzas de Santiago, e verdadeiro altar da nossa patria; cabaleiros de Cristo e de Galicia, defensores das libertades sagras da Terra, e da Fé ardente que eiquí o Santo Apóstol predicara.
Queremos, Rosalía, que oxe encendas no noso peito as roxas labaradas que outrora os teus Cantares e as tuas Follas Novas inspiraran. Nas chamas de ise fogo sagrosanto temprar vimos pr-à loita as nosas armas, e á recoller alentos e folgos pra seguir a roita sagra que ti nos amostrache nos teus versos e a miúdo amoleceche co as tuas bágoas.
Repara en derredor, esperta, nossa Santa, i-escoita as notas fortes e bariles que ven ceibando ó vento a nossa gaita. Non chora, cal dinantes nos dixeras, non chora, non, que canta: canta o rexurdimento de unha terra, o despertar glorioso de unha raza, o abrente de unha data que se achega, o trunfo de unha loita que se agarda!
Galicia xa desperta do sono en que dormira escravizada, e a voz dos xenerosos exténdese por montes e valgadas chamándonos á loita que escomeza pra conquerir a liberdade ansiada. Mais hainos que están xordos, e n-oien a chamada, e cegos, e non ven o que lle ofrecen, e coxos ou barados, e non andan.
Por ises malpocados tamén nossa pregaria: Que a graça de El Señor lles abra os ollos, que anden, e que escoiten nossa fala; que prenda o amor da terra nos seus peitos, e abrase a cobardía das suas almas.
Galicia! Nai Galicia! Terra a nosal! Caiamos por Galicia na batalla!
CABADA VÁZQUEZ
Iste traballo será lido pol-o seu autor ó pé da estatua de Rosalía, co gallo da magna procesión cívica que se celebrará oxe en Santiago.
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712217.xml
i CHOVE !
Zoa o vento que dá medo,
pol-o mar, dende moi cedo,
o trebón s-espalla e robe.
¡Todo calou no penedol
¡Chovel
Nos roibons s-encende o trono,
o orvallo solaga en prono
os curutos do Castrove,
o can non atopa o dono.
¡Chovel
Muxe a vaca no valado.
Ô ver o millo anegado
berra de delor o probe.
¡Perdeuse todo o logradol
¡Chovel
¡Chovel
¡Chovel
¡Chovel...
XERARDO ALVAREZ LIMESES
Xulio-Baión
TRAIÑEIROS DE LAXE
Ó meu irmán galego Camilo Díaz Baliño, cunha gran fe na súa laboura de enxebreza pictórica encol dos outos ideacs que fai xermolar no lenzo: Raza, Terra e Mar galegos.
I
O rosáreo de colchos e aparello
os barudos peixeiros van alando,
e das gorxas sonouras sai o vello
cantar que fai mil anos véen cantando.
—Sempre, ¡semprel traballando,
dende a mañán hastra a noite...
¡e sempre probes ficamos!...
—Ala panos, peneireiro,
ala panos na paneta;
jala panos, compañeiro,
que oxe hai peixe como areal...
E, ó rolán do estribelo,
os seus corpos balanzan:
—¡Eil, rainal... ¡Eil, rainal...
II
Mentras alan, descalzos, a traíña,
e á salmuira mestúranse os suores,
revoa, cál revoa unha anduriña,
a triada que canta as súas dóres:
III
E, por sóbor dos berrros das pardelas,
gaivotas e mascatos que revoan
darredor da copeada da traíña,
—n-entón parés sorriran as patelas
e, as lanchas, que s-escoan,
c-ó bó Janse de xarda e de sardiña,—
dan ós ventos aqueles probes páreas
as súas cantareas milenáreas,
que xa findan mainiñas...
mainiñamente... mainas:
—¡Eil, rainal... ¡Eil, ¡rainal...
ANTÓN ZAPATA GARCÍA
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712211.xml
CANTIGAS DA NOITE
Co seu fol estrelecido, canta a Noite unha muiñeira pol-o punteiro da fonte i-o roncón da carballeira... Como abalorios, relocen encol do fol as estrelas. i-ao son da múseca enxebre de tan xeitosa gaiteira, bailan saudosas cantigas nos beizos das lindas nenas... O Vento —mozo da Noite— aturuxa que rabea...
O muiño da Noite moe dourado millo de estrelas... Pol-o canle da Vía-Láctea, encol do ceo, escorrega auga, que move a cotío a moa da Lua chea...
A lumiosa fariña vaise xuntando na beira do Ourente, por onde a Aurora a enchel-os seus foles chega: Ven choutando pol-as cumes ao compás de unha muiñeira, que no pandeiro do Sol tocan as suas mans de brétema...
Encol do pano da Noite, a Lua —vella naipeira— vai pondo as constelacións, como cartas agoreiras:... ...Salíu o sete de ouros da Osa Mayor: boa colleita anúncea aos vellos, i-as mozas unha boda de fachenda... ...Salíu a cunca de Marte, roxa de sangue: traxedia agoira, como o As de copas, nos vagares de unha festa... ...Mais o sopro lumioso do Sol, pol-o Ourente chega, faguendo revoar as cartas, como pombas mensaxeiras, cara ao pombal do Poniente a onde a Lua vai collelas.
¡Ouh, xurdia estrela dourada! Meus amores a ti van como ao seu trobo as abellas, como os rolos ao praial, como a lus do abrente ás cumes, como os regos van ao mar...
X. M.ª de la FUENTE BERMÚDEZ
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571229.xml
S A L A I O
Nos ermos da miña anguria
—ai, amor!— late unha espranza:
a espranza de ollarte sempre,
ainda nas miñas distancias.
Teño os ollos que me queiman
—ai, meu amor!— de mirarte;
a eito sánganme os beizos
de darlle teu nome aos aires.
Búscote nas lonxanías,
e nas cumes, e nos vales;
fora e por drento de min;
búscote por todas partes.
Ai, ónde estás meu amor,
que non vés por máis que chamo!
Miña espranza se desfolla
queimada en bágoas de sangue;
xa non sei si me sostén
recordo, espranzas... ou este
desacougo, este dolor
—ai, meu amor!— de esperarte.
Dos ermos da miña espranza,
anguria
non te me vaias!
ALVARO DE LAS CASAS
N O R O E S T E
Quén soltou as amarras do vento?
Todal-as campás da costa baten escumas verdes.....
sonoras de viaxes antigos.
No límite xurdíu de pronto un hourizonte de veleiros,
Nos sentimos entusiasmados por esta chuvia de pipas de mar,
que preceden á chegada das vellas goletas fundidas,
tan sinxelas baixo a lúal....
Todol-os mariñeiros están cantando.
E o vello, cheo de recordos sentimentaes, botouse a chorar...
E como sopla Noroeste
o bergantín encolgado da bouta da irexa,
comenza a navegarl
XOSÉ M. CASTROVIEJO y BLANCO CICERON
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712210.xml
MARIÑEIRA DO VENTO
A Fulana de Tal, muiñada de mares e pantasías.
Mariñeiriña do vento, pra un naufragio meu curazón está cheo de sede. (Ao mar ja fun por laranjas, cousa que teñen teus ollos, como a lúa de Aldán o pano á curra).
Abóndame a tua voz, sementeira de ronseles, para levar o compás, dos pitagóricos anjos.
Ja sei que te pos anelos na festa verde dos albres e faes buracos no ceo pra un asubío de estrelas.
(Teño para ti unha casa blanqueada, co-as janelas pintadas de ría d'Arousa, i abertas de par en par).
Mariñeira: qué de cousas ti non sabes do surrealismo até as cóchegas da auga, dende o perfil do azul, balcón dos paxaros. Por riba de Aldán e Bueu beilas co melro valses de horizontes; e vaste, mariñeira, alá ao país das penduradas lonxanías a buscar a veleira lua nova pra adeprender guitarra e Poesía.
JOHAN CARBALLEIRA
CANT ARELA D'A MOR
Cantarela d'amor ¿chegarás? brétema de ilusión ¿fuxirás?
A estreliña branca e roxa choraba choiva de prata namentras no souto a lua como unha cabra brincaba.
A lua de prata no souto de ensono chorou no meu peito lembranzas d'amor.
A estreliña branca bicou tua imaxen no arco de ouro da miña ilusión.
Cantarela d'amor ¿chegarás? brétema de ilusión ¿fuxirás?
A. DIAZ DE HERRERA
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/11571227.xml
EPITALAMIO
Tinxe, tinxe os teus beizos co sangue do sol-pór; enmourece as túas olleiras con brétema; e prolonga as túas cellas con farrapos de noite.
Peitea os teus cabelos co peite da ponte; enguedella neles a Sirius como unha fror; acouga no teu peito o río como un colar.
Ca lanza da túa ollada fura os astros. e pon os luceiros como anelos nas túas mans e o sol e a lúa como pulseiras nas túas monecas.
Molla, molla os teus beizos na auga miragreira da saudade pra que me seipan a caraveles mortos cando os bique. Morda, morda a túa boca a semiesfera do horizonte pra que me seipa a laranxa roubada cando a beixe.
Déitate encol do leito da serán cunha rosa na palma de cada man, cunha estrela no cume de cada peito; e agárdame co corazón apreixado pol-a man do degaro.
Cando chegue a coller os acios da túa vide exaltaráse a vida ós ollos meus.
E as vésporas serán arcanxos guerreiros e ronseles de luz os vermes i estrelas de cinza as arañas. E os penedos escadarán o ceo e as ardentías lavarán a fronte de Dios.
Cando chegue a coller as frores do teu xardín a inxeleza cantará na miña vida como un xilgaro nun piñeiro.
E poderéi escorrentar os ciumes cos abanos das túas mans, axerfar o hidro do desexo na xerfa dos teus sendóns, arranxar o nó da gravata ó espello da túa i-alma, acender o cigarro nos teus ollos e me limpar o pó co cepillo das túas verbas.
R. CARBALLO CALERO
https://galsem-services.galiciana.gal/doclinks/45/45d0/45d0620f-caaa-4c30-836b-0a71089811c8/115712219.xml
A hixiene nos nenos
é a garantía da sua saúde física e moral o día de mañá.
No diario aseo dos nenos empree o
“Jabón Sales de la Toja”, único que ás suas altas calidades meiciñás xunta toda a finura e pre-
fume d'un xabón de tocador. Contribuie ó perfecto desenrolo das criaturas e evita o perigo da escrófula e o raquitísmo.
JABÓN
LA TOJA
ÚNICO EN EL MUNDO
O Xabrón da Toxa
é o mellor.
Honra á Galicia no mundo enteiro